Ogarze Pogórze

Niskie Niebo, czyli Krwawe Zapusty

2012-02-16T18:53:00.034+01:00

Droga dojazdowa do Domu odśnieżona, co było do zrobienia na dziś - zrobione, można spokojnie, z gorącą herbatą siadłszy, wtrząchnąć, skoro dziś Tłusty Czwartek, przepisowego pączka i podumać.

Choćby o tym, że, cytując nieocenionego księdza Jędrzeja Kitowicza:

"Staroświeckim pączkiem trafiwszy w oko
mógł go był podsinić, dziś pączek jest tak pulchny, tak lekki, że ścisnąwszy go w ręku, znowu się rozciąga i pęcznieje jak gąbka do swojej objętości, a wiatr zdmuchnąłby go z półmiska!"
:DDDDDD

A skoro tłusty Czwartek, to, mój Boże, ileż różnych, niezwykle ciekawych tropów do prześledzenia i do zasygnalizowania.

Choćby i ten, tutejszy, na skrzypiącym zakrwawionym śniegu z 18,19,20 lutego 1846 r.

10. NISKIE NIEBO (1)

Kraino piękna, ukochana przez Boga i moja.

Pani, ozdobiona niedostępnymi uroczyskami jak starą, oprawioną w las i kamień biżuterią. Twoje suknie przepasane są błękitnymi, pełnymi pstrągów, błyszczącymi wisłokami (2). Uwielbiam chować się przed światem w zielonozłotych fałdach Twego stroju - paryjach (3) , jakby faktycznie wyrytych gwizdem kosmicznego odyńca.

Kraino Frasobliwego. Ojczyzno wilka, niedźwiedzia i jeszcze twardszych ludzi. A z nich wszyscy zakochani w Tobie tą bezgraniczną, beznadziejną miłością, która jednym każe Cię gorzko przeklinać, a innym, błogosławić wspólnego Stwórcę.
Ile krwi przez wieki w Ciebie wsiąkło, to tylko On jeden wie. Piłaś ją nie robiąc różnicy, czy ona chłopska, szlachecka, mieszczańska, księżowska, polska, ruska, węgierska, słowacka, tatarska, żydowska, niemiecka, rumuńska, cygańska, czy jeszcze jakaś inna, bo wszyscyśmy kundle przy Tobie – Matko i jednaki nam koniec - w Tobie.

Mikołaj był i rozrzewniony i rozgoryczony. Rozglądał się po pobliskich chałupach. Ciemniejących i jakby zsuwających się bezładnie, razem z drzewami z okolicznych wzgórz. Wiele z nich było drewnianych i na zrąb.

Śnieg chrupał głośno pod butami na mróz.

Nie mógł pojąć, jak to możliwe, że mieszkając tuż obok arcydzieła starodawnej, ludowej ciesiołki, dowiedział się o nim zupełnym przypadkiem, przy okazji. Toż na świecie ludzie żyją z takich rzeczy! I jeszcze jakiś cymbał w sutannie zasłonił schowane między starymi lipami cudeńko obrzydliwym, wielkim, ceglanym hangarem, mającym imitować kościół. Skandal! (4) Ech...

Autobus dopiero za trzy godziny, knajpy nie ma, więc trzeba do sklepu .(5) Postać, wypić piwo i pogadać z miejscowymi. Może który wie, gdzie dwór stał… (Spalono go dokładnie sto pięćdziesiąt osiem lat temu, dziewiętnastego lutego - czytał o tym).

Chłopy rozbili miejscową gorzelnię ,(6) a potem pijani przyszli nocą i wyrównali rachunki z panami - zatłukli bez litości dziesięć osób (7); wszystkich mężczyzn (8): „czarnych”, „surdutowców”, miejscowych właścicieli, ich rządców, gości (9) - bo to zapusty, księdza (10) i dwoje służby, którzy chcieli bronić mordowanych (11). Metodycznie, od siedemnastolatka do niewidomego dziadka, który miał ponad osiemdziesiąt lat i nie miał nogi .(12) Potworne , krwawe zapusty.

Wszedł, wystukał buty o próg, zdjął czapkę i zdejmując rękawice, głośno powiedział: – dzień dobry.
- Dziń dobry (13) – usłyszał w odpowiedzi zapóźniony o jedną chwilę chór głosów.

Jeden był kobiecy, ale jego właścicielka podniosła od razu z krzesełka wielki, ciężki zad, poprawiła węzeł chusty pod brodą i ciągle chichocząc, kołysząco, wyszła ze swoimi zakupami.

- Można wypić piwo w sklepie ? – zapytał Mikołaj sprzedawcę, chociaż widział, że pozostali stoją z piwami
w rękach. Chłopi uśmiechali się do siebie. – Mam kawał czasu do autobusu.

Z rozbawionym zdziwieniem zauważył, że sprzedawca ma semickie rysy twarzy. Zupełnie, jakby w tej wsi od wieków nic się nie zmieniło.
- Aa ! To pan jest ten z gazety ? Co z proboszczem rozmawiał o naszym starym kościele? Z Miasta ? – zatrajkotał szybko facet zza lady.
Wyglądał na właściciela sklepu.
Uśmiechnął się, widząc zdziwienie Mikołaja. – W takiej wsi jak nasza, wiadomości szybko się rozchodzą – wyjaśnił. - Oczywiście, że można. Jakie pan chce ?
- A co tu piją panowie? – zapytał Mikołaj, odwracając się i patrząc na podsłuchujących chłopów.

Zapanowała wśród nich chwila konsternacji.
- Tu ni mo żodnych ponów, ponie. Some chopy i tylo ! – powiedział jeden z nich w czapce na czubku głowy i chichocząc odwrócił się do okna. Wszyscy pozostali też się zaśmiali.
Ten, który mówił, napił się piwa.
- Takie samo proszę – powiedział Mikołaj.
- I co? Podoba się panu kościół? Z modrzewia! – powiedział sprzedawca, pobłażliwie patrząc na swoich klientów.
Ci ciągle chichotali.
- Cudeńko! – powiedział z zachwytem Mikołaj. – Cudo (14), panie! Dawno nie widziałem takiej ciesiołki ! Chyba, że w skansenie w Sanoku . W kolbuszowskim skansenie takiej nie ma.
- Zno sie pon na tym ? – spytał drugi.

Przestali się podśmiechiwać. Patrzyli na Mikołaja uważnie.
Pomyślał, że widocznie nie może się im pomieścić w głowach, że ktoś może specjalnie zajechać do ich zabitej dechami wiochy, żeby oglądnąć taki mały, odwieczny kościółek. Zawsze był, to i zawsze będzie. Póki się nie spali albo nie rozsypie.
A ciesiołka jak ciesiołka. Będzie trzeba, to się zrobi taką samą. Albo i lepszą.

- Amatorsko – machnął ręką. – Głównie przyjechałem strzelić zdjęcia tym trzem trumiennym portretom, Faliburskich, co to je niedawno odkryto przypadkiem w jednym grobowcu pod kościołem .(!5) Zanim trafią do muzeum.
- Waligórskich– poprawił go jeden ze słuchaczy.
- Czytałem, że Faliburskich (16) – Mikołaj nie chciał się kłócić.
- Waligórskich – wszystkie chłopy były pewne swego.
- Wszystko jedno – Mikołaj napił się piwa. – Podobno było ich pięć, ale poginęły w czasie rabacji . (17)

Łyknął znowu. Ogrzane przy farelce piwo przyjemnie lekutko grzało go od środka.
- A właśnie, nie wiecie panowie, gdzie dwór tutaj stał? Podobno była tam kiedyś wspaniała galeria obrazów. Jakiś Rubens chyba nawet (18)?

Chłopi milczeli nieżyczliwie. Jakby się wtrącał w czyjeś osobiste sprawy. Mikołaj westchnął ze zniechęceniem.
- Myślałem, że któryś z panów słyszał od babki czy od kogo i wie – popatrzył po nich. Westchnął.

Cuda tu się podobno działy w tym tysiąc osiemset czterdziestym szóstym roku. W same zapusty. Mnóstwo krwi ludzkiej popłynęło. Chłopy z kilku wsi przyszły pijane w samym środku nocy i wymordowały wszystkich. Piłami cięli, cepami na gumnie młócili .(19)

- W środku wsi stoł – odezwał się jeden po chwili. – Tom, gdzie tera chołpa storego Brzózki stoi – powiedział pozostałym. - Som jiszcze dwo modrzywie store. Trzeci, Brzózka wycion. (20)
- A co? Żałujesz ich pon, tych ponów? – zapytał z przekąsem drugi.
- A pewnie – Mikołaj znowu napił się piwa i popatrzył na niego uważnie. – Szkoda ludzi. I obrazów szkoda. I dworu szkoda.
- Może być, ponie, że szkodo – powiedział chłop powoli. Z namysłem. - Tych łobrozów i dworu. Turysty może by jakie przyjechały łoglondoć. Piniondze zostawieły.

Ale ponów, ponie, nie szkodo – powiedział stanowczo. - To wszystko, ponie, kurwie syny były. Krew chopsko piły. Bogato piły!
Wisz pon, jak ludzie żyły w te czasy ? Wisz pon, co jedły cały Boży rok ?
Mikołaj skruszony pokręcił przecząco głową.

- Kasze z łolejem jedły! Zielsko jedły! Zgniłe zimnioki! Tfu! Łod samego myślenia można się, cholera, pochorować. A na przednówku mało ludzi z głodu zdychało ? – chłop mówił, a reszta mu przytakiwała; - Jak pon nie wiesz, to nie godej pon gupot!

Ponów szkodo ! A chopa nie? Robić trza było łod świtu po som wiczór. Na pońskim. A ekonom jeszcze stoł z batem nad grzbietem
i loł !

Jokby tak te ich dwory i łobrozy wszystkie ścisnuł w ręku, to by pewnie i krew i łzy chopskie pociekły ciurkiem.

Mikołaj stał oszołomiony. Pozostałe chłopy kiwały poważnie głowami. W tym, co mówił chłop, czuć było, że to nie szkolna, komunistyczna indoktrynacja, tylko doświadczenie pokoleń przez niego przemawia.

A ten, jakby usłyszawszy myśli Mikołaja, zaczął opowiadać. Wszyscy uważnie słuchali, potakując od czasu do czasu.
- Bobka moja, ponie, świntej pomienci, łopowiadało, że jej bobka mówieła, że jeden chop, co Wol mioł na nozwisko (21) , spóźnił sie do roboty, bo beł chory. I przyszed pon karbowy. Z takom laskom, na której se karbowoł, kto jest, a kogo ni mo.
A mioł cóś do tego Wola i znoł go. Ale pyta go jak się nazywo, a tyn mówi: „Wol, ponie.” A tyn kurwiorz łup go w łeb tom laskom i sie śmieji.
A potym znowu pyto jak się nazywo. I ten bidny znowu: ”Wol, ponie.” I znowu dostoł w łeb. Tak go skatowoł bandyto, że ten Wol umor i dzieci zostawieł !
- Mojo to samo mówieła – przytaknął drugi. – Kurwie nasienia!

Chłopy znowu poważnie pokiwały głowami i napiły się piwa. Zapadła cisza.
- Dej jiszcze jidno – powiedział jeden z nich, stawiając butelkę na ladzie. Sklepowy zapisując następne piwo w zeszycie, popatrzył na Mikołaja i uśmiechnął się.
- A te obrazy, co pan fotografował, to co to takiego, żeby aż przyjeżdżać specjalnie?

Mikołaj przepił gorzką, chłopską opowieść piwem, i westchnął.
– Portrety trumienne. Hm... To taka czysto polska osobliwość. Z siedemnastego i osiemnastego wieku. To śmiertelne portrety szlachciców i szlachcianek.
Miały kształt sześcioboków i wieszano je na najwęższym boku trumny. Cała niezwykłość tych portretów polega na całkowitym, dosłownym wręcz, realizmie. Malowano je bez żadnych upiększeń, za wszystkimi bliznami.
Czasem portretowano trupa, a czasami, gdy ktoś spodziewał się śmierci, portretowano jeszcze za życia.
To coś jak dzisiejsze fotografie nagrobne. Patrzysz i widzisz, jak ktoś wyglądał. Bardzo mało się ich zachowało, dlatego te dwa, znalezione tutaj w zapomnianym grobowcu, to prawdziwa sensacja dla tych, których to interesuje. Na skalę kraju.
Byłoby więcej, ale podczas rabacji, chłopy nawet grobom pańskim nie przepuścili. Cóż, widać mieli powody...

Mikołaj znowu westchnął, napił się piwa i popatrzył na zegarek. Chłopi słuchali uważnie. Wreszcie jeden, pocierając dłonią nieogoloną szczękę, napił się i odchrząknął: - Aa ! To jo pamintom. Było cóś takiego. U mnie. Po dziodku jiszcze. Abo i storsze – chłop zastanawiał się. – Blacho tako, ponie, sześciokuntna. Z łobrozem jakimśik. Store.

Serce zatłukło się nagle w Mikołaju jak ptak. Gwałtownie. Z pełną nadziei energią. - I co? – zapytał. Silił się na spokój. Chłop popatrzył na Mikołaja, uśmiechnął się z zakłopotaniem i machnął, na wszelki wypadek, lekceważąco ręką.
- A brzydkie to to, ponie, beło! Czorne zupełnie już od starości. Franek to to łoglondoł. Nie Franek ? – trącił stojącego twarzą do okna czerniawego kolegę.
– Co? – burknął Franek odwracając się.
- Cygon zakochony, to i ni słucho, co się godo – powiedział któryś z pozostałych. Wszyscy się roześmiali, a Franek tylko wykrzywił twarz i pokazał śmieszkom pięść.
- No. Ten łobroz, cóześ blachę łoglondoł i mówieł, że dobro.

Franek potwierdził skinieniem głowy i podszedł do lady po następne piwo na zeszyt. Tymczasem chłop mówił dalej.
- Morda, ponie, tako paskudno. Ani to świnte, ani żeby co ładnego. Łysol, ponie, taki. Z biołym wonsem. W kożuchu. I ze szramo bez coły pysk. Tak my se wtedy nowet z Frankiem godoli: co za diaboł?! Bo patrzoł jakoś tak paskudnie, że aż ciorki łoziły. Brzydkie...
- Ale co się z tym stało ?! Gdzież to jest ?! – Mikołaj nie potrafił już ukryć zdenerwowania.

Chłopu najwyraźniej zrobiło się głupio. Uśmiechał się z coraz większym niepokojem, ale próbował sobie przypomnieć:
- Zowsze sie to pod żelazko kładło. (22) Potym beczkę na dyszcz przykrywołem. A potym, jak już rdzo chyciło zupełnie, to i wyciekłem.
- Chryste Panie! – jęknął Mikołaj zdruzgotany i aż odstawił piwo.
- Matko święta ! – jęknął po chwili znowu i złapał się za głowę. Chłop chrząknął zakłopotany:
- Jo to potym nowet tego szukołem, bo pomyślołem, że to może jakie piniondze warte, ale nie znolozem - powiedział. - A co? Warte to cóś było? – zapytał z żalem.

Mikołaj tylko machnął ręką i zostawiając piwo wyszedł przed sklep. Gdy tylko zamknął drzwi, rozległ się w nim głośny, ożywiony gwar i śmiech.
Śnieg głośno zachrupał pod butami i ucichł, kiedy Mikołaj przystanął. Podniósł oczy do góry.
Trzymając czapkę w ręku wtulił rozpaloną głowę w zimny mrok, który objął ją jak mroźnymi obcęgami. Zapiekły uszy, nos i policzki.
- Mój Boże! – pomyślał Mikołaj żałośnie. – Czy naprawdę można się wszystkiemu dziwić tak bardzo, że nic nie jest w stanie zdziwić ?
Czy tak jest w porządku ?

Nad okalającymi wieś, czarnymi wzgórzami niebo było bezchmurne. Gładkie jak tafla szkła, z zatopionymi w niej tysiącami świetlnych punktów. Może takie samo jak wtedy, gdy płakali mordowani ludzie ?
Mrugało do niego.

Zaczęło się Mikołajowi wydawać, że pochyla się nad nim nisko, niziutko i chucha mu w twarz kosmicznym, lodowatym oddechem.
Zupełnie jakby chciało ucałować swoje dziecko – Ziemię - i w ostatniej chwili wstrzymało swój ruch, aby jej nie zmrozić do końca.

Spoglądał uważnie, rozpoznając znajomych i czując się przez nich rozpoznanym.

Mrugał do niego Polluks w Bliźniętach i Capella w Woźnicy.
Mrugał ogromny Aldebaran w Byku.
W obu gwiezdnych Psach mrugały Procjon i Syriusz.
Orion uśmiechał się na przemian Rigelem i Beteleuzem.

Bliżej środka może być tylko mit.
Perseusz uwalnia niezmiennie zachwyconą sobą, przykutą do skały za karę, Andromedę, a jej rodzice - Cefeusz i Kasjopeja, bezradnie przyglądają się temu z boku. Oszukany Smok wiecznie wije się dokoła.

Mikołaj chłonął kosmiczne piękno z otwartymi ustami, nie czując zimna.

Niebo zaczęło się wreszcie od niego oddalać; otulone jak peleryną, mroźnym, obojętnym wobec pierdół, milczeniem.

1. Opowiadanie jest częścią większego zbioru p.t. Baj-bajanie. Jeszcze nie było publikowane. Pierwotnie jest również całkowicie pozbawione przypisów, gdyż chciałem pisać, może koślawą, ale Literaturę, nie artykuł naukowy, a odnośniki zawsze zakłócają płynność narracji. Fakty przytaczane przeze mnie, oraz gwarę, potraktowałem z dużą dowolnością, dostosowując je do potrzeb fabuły, starałem się jednak trzymać mojej okolicy tj. doliny Wielopolki (od Wielopola Skrzyńskiego do Ropczyc), oraz jej dopływów.
Jest to jedyne moje opowiadanie opatrzone bibliografią i przypisami. :D
2. Do dziś, choć coraz rzadziej wisłok – to każda płynąca woda.
3. Paryja to w gwarze mojej okolicy głęboki jar, wąwóz. Paryja i gwizd to również synonimy dziczego ryja. Wedle mitologii (nie tylko słowiańskiej) jary powstały podczas buchtowania mitycznego Odyńca .
4. Tak jest np. w Okoninie, gdzie drewniany kościółek p.w. Świętej Anny zasłonięto ogromnym kościołem murowanym, pod tym samym wezwaniem. Oczywiście kościółek św Anny w rzeczywistości nie jest ani tak piękny, ani tak duży jak w opowiadaniu, ale szło mi o pewien typ mentalności wiejskiej, która wstydzi się swojej przeszłości..
5. Stanowczo za mało uwagi poświęca się kulturotwórczej roli wiejskich sklepów. W wielu miejscowościach, są to jedyne, oprócz kościołów, miejsca, w których spotykają się ludzie. Większość tego co wiem o miejscowości w której mieszkam wiem z rozmów prowadzonych w sklepie.
6. Wszyscy autorzy zajmujący się rabacją, których czytałem, zgodnie twierdzą że w wielu przypadkach rozruchy zaczynały się od rozbicia gorzelni, czy browaru. Tak było np. w Wielopolu Skrzyńskim, w Niedźwiedzie.

7. Wielkie morderstwa w mojej najbliższej okolicy. Łopuchowa (10 osób), Brzeziny (14), Wielopole Skrzyńskie (8).
8. Chłopi rzadko krzywdzili kobiety i dzieci (przykład Karola Olszewskiego, wielkiego chemika, syna zarządcy z Broniszowa – Jana. Karol wypadł w trakcie ucieczki na zakręcie z ojcowskich sań, a po zamordowaniu ojca chłopi go znaleźli i oddali matce.)
Wyjątkiem, było potraktowanie pani Ihasowej w Łączkach Kucharskich, którą po zabiciu jej męża, zaprzęgnięto do wozu z gnojem, na którym leżało ciało małżonka , a potem wymłócono cepami na śmierć.
9. Np. mężczyzna niewiadomego nazwiska, gość Filipa Tabaczyńskiego z Jaszczurowej.
W ogóle, w dniach 18,19,20,21 lutego do Tarnowa przywieziono 144 trupy, z czego rozpoznano 36. Ile ciał porozwłóczyły po polach i lasach zwierzęta ? Ile, jak w Brzezinach leżało w rowie aż do pochówku ? Tego nigdy nie będziemy wiedzieć.
10. Czytałem o morderstwach księży, ale większość moich pisemnych notatek zaginęła.
11. Tak było w Łopuchowej. Zabito: Łączaka – służącego, niejakiego Ludwika – pokojowego i Mateusza Strzebne – stróża.
12. Trzy osoby w jednej postaci. Stanisław Gruszczyński z Broniszowa miał 80 lat; Alojzy Rucki – zabity w Zasadnim Dworze (Brzeziny) był ociemniały. Ludwik Niecki z Brzezin Podkościelnych był bez nóg. Zresztą wszyscy byli staruszkami. Z Ruckim wiąże się paskudna historia. Otóż, słysząc niezwykły ruch, zrozumiał, że przyszli polscy powstańcy i odezwał się do chłopów: „Poszedłbym z wami, gdybym miał wzrok”. Zatłuczono go polanem.

13. Gwara jakiej dalej używam, nie jest konkretną gwarą danej wsi. Jest to język, który zapisałem ze słuchu, łącząc cechy gwar wielu okolicznych wiosek. Choć na przykład wyrażenie bogato w znaczeniu dużo, jednoznacznie kojarzy się z Niedźwiadą lub Małą.
(Naturalnie, ogólnokrajowe, wulgarne "przerywniki" w ogóle nie zasługują na uwagę.)
14. Pisząc o pięknie kościółka, miałem na myśli XVI-wieczny kościół w Brzezinach
15. W kwietniu 1983 roku w Sierakowie k. Międzychodu, przy okazji prac konserwatorskich odsłonięto pod kaplicą Opalińskich kryptę grobową z pięcioma sarkofagami. Na trzech zachowały się portrety trumienne.
16. Nazwisko zmyślone, ale przekręcanie – nie. Np. ostatnim właścicielem dworu w Łopuchowej był dr Mielczarek z Dębicy. Nikt we wsi (oprócz mnie) nie mówi inaczej niż „Mleczarek”.
17. O bezczeszczeniu grobów pańskich czytałem, ale nie pamiętam gdzie. Notatki na ten temat zagubiłem.
18. Podobno była galeria obrazów w zamku Wielopolskim.
19. Oprócz wspomnianej wcześniej pani Ihasowej, np. Kasper Litwiński – brat Stanisława, właściciela Zawadki. Kulawy. Wydał go karbowy. Rozciągnięto go na gumnie i zatłuczono cepami, gruchocząc doszczętnie (według relacji lekarza) wszystkie kości.
20. Dwór został w całej okolicy jeden. (w Łopuchowej). Zazwyczaj zostaje przynajmniej park dworski (Broniszów, Głobikowa, Mała, Nawsie), ale np. w Niedźwiedzie Dolnej zachowała się tylko aleja kasztanowa. A czasami - literalnie – nic. (Glinik, Wielopole Skrzyńskie i wiele innych).
21. O Wolu wspomina Wycech i nie jest to zdarzenie z mojej okolicy. Piszę o tym, bo tragedia związana z nazwiskiem Wol, wydaje mi się na tyle absurdalna, że aż symptomatyczna. W okolicy, karbowy z polowymi zatłukli chłopa nazwiskiem Lubela (J. Fierich).
22. Fakt! Joanna Dziubkowa – autorka artykułu z „Poznaj Swój Kraj”, pisze, że widziała takie coś na własne oczy.

Bibliografia:

Ks. Stefan Dembiński, Zapiski kościoła parafialnego we Brzezinach; [w:] Rok 1846. Kronika dworów szlacheckich zebrana na pięćdziesięcioletnią rocznicę smutnych wypadków lutego, nakładem Autora, Jasło 1896.

Joanna Dziubkowa, Portret trumienny, „Poznaj Swój Kraj”, nr 11/1987.

Dr Jerzy Fierich, Przeszłość wsi powiatu ropczyckiego w ustach ich mieszkańców, , Nakładem Koła T.S.L. w Ropczycach, Ropczyce 1936.

Józef Sieradzki, Czesław Wycech, Rok 1846 w Galicji. Materiały źródłowe, PWN, Warszawa 1958.

Władysław M. Tabasz, Brzeziny, [w:] pr. zb, Wielopolszczyzna – szkice z dziejów, Wielopole 1991.

Czesław Wycech, Powstanie chłopów w roku 1846. Jakub Szela, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, W-wa 1955.

Tym, których zmęczyliśmy, obiecujemy, że za tydzień wrzucimy zabawny post o
zapuście-mięsopuście
czyli
"Kusych Dniach Zapustowych".
Tak dla równowagi.

Bywajcie w zdrowiu!

Brzoskwiniowe pastwiska pod Skałką...

2012-02-07T10:54:00.052+01:00

Zapewne większość z Was - czytujących nasz blog wie,
że jakiś czas temu Prezes Cyprian został zupełnie niespodziewanie
zaproszony na
Dziecięce Przyjęcie Urodzinowe do 6-ścio letniej Zosi ze
Stadniny Pod Skałką.

Ponieważ mamy ogromną słabość do Wariatów
( a zwłaszcza, Wariatów-Koniarzy :D )
być może, że przez poczucie jakiejś wariackiej solidarności :D,
bez najmniejszego nawet zastanowienia ubiegłego czwartku spakowaliśmy się i,
nie bacząc na mróz,
pojechaliśmy do podkrakowskiej Brzoskwini.

I słuchajcie!
Prezes przestał się tam wreszcie bać KONI!
Co jest spełnieniem naszych marzeń i w tym upatrujemy jedną z największych PREMII
tej nieco szalonej wyprawy!

Ale jak się rzekło, to tylko jeden z BONUSÓW.

Skałka.
Wywieźliśmy z sobą tyle nowych, niezwykłych doświadczeń,
że aż nie bardzo wiemy o czym pisać. :D
Możliwe zatem, że ten wpis będzie cokolwiek chaotyczny.

I widok ze Skałki,
gdzie mimo mrozu zaprowadziła nas pierwszego dnia niezmordowana Zosia,
wraz z Mamą, Bezą i Kotem.

Nieczęsto nam się zdarza,
żebyśmy mogli interesująco, niekoniecznie się we wszystkim ze sobą zgadzając,
przegadać z Kimś pełne trzy dni dni i sporą część nocy pomiędzy,
jak u Łucji i Krzyśka. :D

BEZA.
Dzięki Bogu, nie było większych spięć między Nią, a naszymi sukami, które na spacerze miały, rzecz jasna, za dużo ziemi do galopowania, by znaleźć czas na pozowanie.

Gadaliśmy o wszystkim!
Od pomysłów na Życie, przez hodowlę Zwierząt, książki, pisanie, zainteresowania,
po Piwnicę pod Baranami i inne krakowskie bajki i legendy ! :DDDD
Niesamowite!

Prezes szuka na Skałce skamieniałych amonitów i ich odcisków.

Bawił się z Zosią BEZ PRZERWY świetnie
i bez poważniejszych scysji!
Dzieci zatem "zgrały się" podobnie jak ich Rodzice i tematów do rozmów a fabuł do zabaw
im nie brakowało :D.

Amonitów Dzieciaki tym razem nie znalazły, więc pokazujemy te leżące u naszych
Gospodarzy w ogródku.

Cóż, jedni mają szczęście, a inni muzea :DDDDD

Gdzie indziej też na ten przykład Ludzie płacą niemałe pieniądze za takie skalniaczki,
które na Skałce rosną sobie naturalnie! :D

Takie to dobrodziejstwo Jury.

Na całym zaś, ogromnym pastwisku co kawałek rosną potężne, piękne krzewy żarnowca, miło ożywiając zimowo surowe przestrzenie "brzoskwiniowych" włości.

Zimowe wejście na Skałkę, wcale nie było najłatwiejszą rzeczą dla Prezesa!
(Zosia tymczasem skakała jak kozica!)

Ale się udało!

Mróz dawał popalić, bardzo zatem nasze łazęgostwo ograniczył.
Od czego jednak kominek w salonie!

Mieliśmy ogromną Przyjemność poznać kilka niezwykle sympatycznych, interesujących
i o otwartych głowach Osób, które w tym miejscu
SERDECZNIE POZDRAWIAMY!!!!
Dzięki!!!

Wracając do Skałkowych Gości, z którymi nas los zetknął,
dziś właśnie uświadomiliśmy sobie i przypomnieliśmy pewną dość dziwną rzecz,
w pewien sposób łączącą się z jedną z poznanych Par.

Otóż z miesiąc, czy może dwa miesiące temu Tato wstał rano bardzo zadowolony, bo przed samym obudzeniem śniło mu się, że jest w jakimś prywatnym mieszkaniu, gdzie gra
Kwartet Jorgi.

Sen - rewelacja! :D

Niewiele szczegółów Tato zapamiętał z niego, ale utkwiło mu w głowie na przykład, że przed Maciejem Rychłym płonęła dużym płomieniem w tym śnie, jakby mosiężna lampka-kaganek, na której, w pewnym momencie, odłożywszy dotychczasowy instrument i nie gasząc płomienia Artysta zaczął grać, jak na jakiejś okarynie. :D

Sen, jak sen. Fajny, ale pewnie w końcu zostałby zupełnie zapomniany,
gdybyśmy nie poznali pod Skałką
Moniki i Przemka !!!

Kompletnie i bardzo pozytywnie zwariowanych Ludzi, tancerzy ludowych, animatorów kultury wręcz tryskających niesamowitą, konstruktywną energią i humorem,
którzy przenieśli do siebie drewnianą góralską chałupę, prowadzą wesela i w ogóle och! i ach!
Zajrzyjcie na Ich stronę, podlinkowaną wyżej.

Słowem, reklamowalibyśmy Ich nawet,
gdyby w pewnym momencie nie zaprosili nas do siebie, do Tenczynka
na Noc Kupały, sobótkowe ognie i pienia biało odzianych dziewic
(zgodzimy się nawet na "umowne" dziewice)...

...gdzie ma zagrać...
TA-DAM! -
zgadliście!

KWARTET JORGI!
:DDDD

Na domiar wszystkiego - w blasku pochodni...

Że też, cholera, nie mogły się przyśnić numery Lotka!
:D

Generalnie najdziwniejsze w sumie było to,
że niemal przy samym Krakowie zasięg telefonów mieliśmy znacznie gorszy niż na naszym osobistym Końcu Świata! :DDD
Podkrakowska wieś zresztą jest dla nas czystą egzotyką! Zupełnie inna od pogórzańskiej
i kropka.

Wybraliśmy się też, mimo mrozu, do pobliskiego Krakowa,
gdzie Tata dłuugo nie mógł zrozumieć, czemu, co chwilę,
uśmiechając się miło, jacyś turyści ,
pstrykali mu zdjęcia! :D

Mimo ekstrawagancji metropolii, jakoś gryzł się Taty imaż z anturażem :DDDDDDD

Sytuację wyjaśniła dopiero grupa Rosjan, gdzie jeden z Panów
w pięknej sobolowej czapie wyraźnie poruszony
przyjrzał się najpierw psom, potem Tacie,
i zapytał, jak swojego :

- Izwienitie pażałsta!
Wy ochotnik? Skażytie mnie gdie ja magu najti zdies ochotniczyj magazin!
:DDDD

Niestety, Tato nie miał pojęcia.

Podczas, gdy Tata z psami plątał się po starym Mieście, robiąc za Dzikiego Człowieka z Północy
i coś na kształt nieciekawej zimowej atrakcji Krakowa,
Prezes najpierw rozbijał się tramwajami (stąd rozłąka z Tatą),
a potem zaciągnął Mamę do Baru Mlecznego na Grodzkiej.

Tam, prócz nostalgię wywołującej atmosfery, są , jak być może wiecie, wiszące na ścianach
m.in. zdjęcia klientów.
Prezes, wcinając pierogi, zerknął był na takie jedno, na którym widniał wyjątkowo okazały, ubrany na biało duchowny i przestając jeść powiedział głośno:

"Popatrz Mamo! Pan Bóg tu jadł!"

Mama, kilku klientów i chyba sam Pan Bóg cudem uniknęli udławienia się.

Kiedy dotarliśmy pod Wawel, Żaba była pod ogromnym wrażeniem Jego potęgi.

- Popatrz Synku jaki Zamek! Tu mieszkali Królowie Polski!
A Synek podniósłszy olśnione, chabrowe oczęta zawołał z entuzjazmem:
- Noooo! Wielki, jak stodoła!

Ot, wiejskie dziecko! :D

Cały czas jednak nie możemy się nacieszyć tym,
że Cyprian przełamał wreszcie swój lęk przed
Wielkim Zwierzęciem!

Jadąc pod Skałkę mieliśmy nieśmiałą, wątłą nadzieję,
że być może, uda się któregoś konika osiodłać...

...i gdy Tato wsiądzie, namówić Żabę,
żeby dała się posadzić przed nim.

Nie chodziło nam o jazdę jako taką, tylko sam fakt posadzenia Synka na koniu.

Nie doszło to do skutku, jako że Święta Ziemia do złudzenia
przypominała konsystencją
uzbrojony beton, co jest niebezpieczne dla końskich kopyt.

Ale i tak, jak widzicie na zdjęciach, główny cel został osiągnięty!

Niewątpliwie zawdzięczamy to łagodności tutejszych koni.

Eureki, Dakoty i Odysa.

Zatem Łucjo, Krzyśku, Zosiu, Aniu
dzięki wielkie i serdeczne!
Także i za to, że najazd Hunów znieśliście bohatersko, cierpiąc po cichu, a stoickim spokojem kwitując poczynione szkody :DDD
Będzie nam miło gościć Was u siebie!

Cium wszystkim.

Wbrew wszystkim malkontentom mogliśmy namacalnie, naocznie, organoleptycznie
i w ogóle sensualnie i intelektualnie sprawdzić i udowodnić,
że internet wcale nie musi być narzędziem alienacji. :D

Tragiczna historia księcia Danii w Rzeszowie. :D

2012-01-27T10:43:00.034+01:00

Historia , bywa doprawdy zadziwiająca.
Philip Vandenberg w swojej kapitalnej, fascynującej biografii Nerona twierdzi, że naonczas haft był wyłączną domeną mężczyzn i jeżeli już haftowały kobiety, to zabierały się zań wyłącznie te najbardziej wyemancypowane.

Hm, naturalnie nie potrafimy zaprzeczyć Ekspertowi,
ale jakoś trudno nam uwierzyć, żeby silne emocje, które z pewnością targnęłyby większością współczesnych Panów,
gdyby w ogóle potrafiliby wystawić sobie
siebie
z tamborkiem, igłą i kolorowymi nićmi ,

miały wiele wspólnego z archetypowym entuzjazmem.

Zdarzają się też zabawne nieporozumienia. W dawnej Polszcze jeżeli ktoś mówił "suknie" miał na myśli przede wszystkim strój męski, podczas gdy "spodnie" były strojem damskim importowanym do nas z Turcji.

(Ku niewątpliwej czarnej rozpaczy co bardziej jurnych
i rubasznie zamaszystych, sarmackich "rębajłów". :D)

Wszystko to przebija jednak wielesetkrotnie
historia pewnego półdzikiego i napółstukniętego duńskiego wikinga o imieniu
Amleth, lub Ambales i przezwisku "Głupek" ,

zapisana około 1200 roku przez Saxo Gramatyka w jego "Vita Amlethi"
i zamieszczona w czwartej księdze "Gesta Danorum".

Najkrócej rzecz opisując ten to historyczny Amleth
wtrącił się był kiedyś do tradycyjnej, zwykłej w owych czasach "dyskusji dynastycznej"
i swoimi nieodpartymi argumentami sprawił, że jego stryjowi -władcy Jutlandii- Fengiemu odechciało się literalnie wszystkiego. Raz na zawsze.
Rządził potem Jutlandią ów Amleth (o przydomku "Głupek") długo
i może nawet szczęśliwie.

Nie od rzeczy będzie wspomnieć, że sposób argumentacji Amleth przejął właśnie od Stryja, który w podobny sposób "zagadał" na śmierć wcześniejszego władcę Jutlandii - swego brata - Orvendila, przejmując tym samym od niego obowiązki władcy i przechodnią rękę Władczyni - Geruth.

Przypomina Wam to coś? :D
Ano właśnie!

Cała ta banalna, typowa historyjka,
której schemat nie zmienił się ani o jotę od początku świata,
taką by, na wiek wieków, amen, pozostała, gdyby nie
William Shakespeare.

Wiluś,

każąc historycznemu "Głupkowi" plątać się

w obcisłych renesansowych rajtkach po scenie z książką,
wdzięczyć do czaszki błazna Yoricka
i gadać do zachrypnięcia wierszem przez blisko cztery godziny
stworzył był Postać,
która od kilku wieków porusza i zmusza widzów na całym świecie do myślenia.

Skąd Szekspirowski Hamlet u nas na blogu?

Cóż, jak widzicie na zamieszczonych w tym wpisie zdjęciach z dzisiejszego spaceru,
na Ogarzym Pogórzu jak zwykle nie dzieje się nic ciekawego...

...oprócz tego właśnie, że w niedzielę wybraliśmy się byli do rzeszowskiego
Teatru im. Wandy Siemaszkowej
na "Hamleta. Tragiczną historię księcia Danii." Williama Shakespeare'a
w reżyserii brytyjczyka Steve Livermore'a,
a tłumaczonego przez Joe Alexa,
(czyli Macieja Słomczyńskiego)

I tu pojawia się pierwszy zgrzyt.
Joe Alexa bardzo lubimy, ale jeśli idzie o Szekspira (a zwłaszcza Hamleta) to my niezmiennie kochamy się w rytmie fraz podanym 150 lat wcześniej przez Józefa Paszkowskiego (ewentualnie Leona Ulricha) i wcale nie było nam łatwo "wskoczyć" tak od razu w treść sztuki, mimo, że ją dość dobrze znamy, a Monolog Hamleta wypisany flamastrem na drzwiach ubikacji
od lat pomaga nam w trudnych chwilach koncentrować się na istocie egzystencji. :D

Nie ma jednak tak doskonałych dramatów i tak doskonałych przekładów, których nie można byłoby "naprawić". Usłyszeliśmy wiele "sqrwień", "qrw", i ich synów ze sceny. A co!

Cóż, nigdy nie jest trudno "malkontencić" i wytykać to, co nam się wydaje ułomnościami, a skoro przedstawienie na kolana nas nie powaliło, będziemy się bardzo trzymać w ryzach, by o wszystkich niedoróbkach nie pisać :DDD. Poużywamy sobie tylko trochę :DDD

Już sama kreacja Hamleta była naszym zdaniem byle jaka i pretensjonalna, a skopania Monologu nie ma nawet co komentować.

Poza tym w oniemieniu słuchaliśmy Dworzanina z kluchami w gębie, a powalił nas pewien Mówiący Kloc Drewna w całkiem ważnej roli!!!

Scena batalistyczna, czyli arcydługi pojedynek Hamleta z Laertesem była przezabawna!
( W swej dość absurdalnej amatorszczyźnie.)

Znakomita scenografiaKrzysztofa Szczęsnego i po trzykroć ZNAKOMITA rola Poloniusza - kreowana przez Marka Kępińskiego, solidna praca całego zespołu i stosunkowo mało sypnięć, sprawiają, że mimo zastrzeżeń, bawiliśmy się znakomicie!

Co ciekawe, jak donoszą znajome rzeszowskie "wiewiórki", Pan Kępiński miał nie występować w obsadzie tego spektaklu i znalazł się w niej w ostatniej chwili.
Na całe szczęście!

Ogromne brawa dla Ofelii - Małgorzaty Pruchnik w scenie szaleństwa.
Uczciwie przemyślane i przepracowane.

A na koniec refleksja natury ogólnej,
ale też zrodzona na spektaklu, a dokładniej w jego antraktach.

Ależ niektórzy ludzie mają niezwykłe wyobrażenia o elegancji!
:DDDD

Trzymajcie się ciepło!

Dom miłością stoi, czyli sierpień w styczniu

2012-01-15T21:18:00.015+01:00

Za oknem tak szaro, że aparat fotograficzny zarósł kurzem. Prezes zasmarkany i pokaszlujący zaserwował nam areszt domowy przez półtora tygodnia! O czym tu pisać?
Czytamy, dziergamy, budujemy zamki z klocków, śpiewamy, katalogujemy książki (załatwiliśmy jeden pokój i pół przedpokoju (dopiero 917 woluminów). Zostały nam jeszcze dwa pokoje, co wcale nie znaczy, że życzymy sobie dalej zgniłej aury, by robotę skończyć. O nie!

Wreszcie śnieg i wygrana z przeziębieniem bez użycia antybiotyków!

Przeszedł dziś zatem Prezes chrzest śnieżny tegoroczny.

Wolał się wspinać dzielnie pod górę niż zjeżdżać na sankach w dół. Wszystko wina wywrotki na wstępie.

Czyżby śnieg miał zapach? Ogary zaaferowane i skupione. Jak pachnie zima psim nosem???

Prezes nie wie. Szybko mu z nosa na zimnie pociekło, więc ani śniegu nie wąchał, ani do zdjęć się nie nadawał. Zresztą i spacer długością do rekonwalescenta dostosowany.

Nic nie powiedziawszy, nic nie pokazawszy wypadałoby zatem kończyć...

To się po nas nie pokaże!!!

Skoro nie ma o czym, napiszemy o Miłości. A żeby opowieść miała moc rozgrzewającą, tak całkiem przyzwoicie to nie będzie.

Będzie to początek miłości, bo przecież i róża w pąku jest najpowabniejsza. Był upalny sierpień, pora czułych umizgów lata z jesienią.

ON

Wiatrem unoszeni jak puchokwiat-latawiec
ułożyliśmy się w miękkich metaforach końca
zapadliśmy się w sierpień ślepi od gorąca
i lśniliśmy jak słońce choć nie było słońca

Noc nadziana świerszczami jak ciasto
Puchnie tajemnymi znaczeniami światła
Zatacza się tańcząc na krótkich łapach
Obu gwiaździstych niedźwiedzi

Wiatrem unoszeni jak puchokwiat-latawiec
ułożyliśmy się w miękkich metaforach końca
zapadliśmy się w sierpień ślepi od gorąca
i lśniliśmy jak słońce choć nie było słońca

ONA

noc uda wsparła o dębu konary

granatem bioder zgasiła świat
z symfonią świerszczy stopione łkanie
złudną pieszczotą wyssał wiatr

naiwnie śniona bezsenność nowa
księżyca szeptem zlizała łzy
sennie baśń snuła się sierpniowa
cicho maleńka, bo zbudzisz świt

ale brzask wwiercił stalowe ostrza
w oczy szczęśliwe ślepotą nagłą
wietrzny kochanek poranił marą
a ziemia skrzy się pieśnią cmentarną
ze strzępów ciała namiot uklecę
dla dni chichotem prawdy dzwonnych
wszak blask księżyca mam na powiece
wszak baśni dłonie pełne

Potem były kolejne sierpnie.
I stycznie.
Zapisane może poezją, może prozą. Kto to wie, co się z pączka urodzi?

Pozdrawiamy, no i oczywiście

KOCHAJMY SIĘ!

Nie każdy chłop z widłami to Posejdon!

2012-01-05T10:54:00.004+01:00

Za nami pierwsze zakupy w Nowym Roku Pańskim 2012.
Z nabożnym podziwem studiujemy ceny i wciąż nie potrafimy wyjść ze zdumienia,
jak drogie, koślawe i trudne życie fundnęła Narodowi jego własna Służba Publiczna
w swojej ojcowskiej trosce o
.... tabelki?

(Nawet my,
ludzie pozbawieni jakichś specjalnych idealistycznych złudzeń,
nie umiemy dopuścić, że tzw. "klasa polityczna" mogłaby się troszczyć wyłącznie o własne bandziochy.)

Czy oni podurnieli tam wszyscy?! Cóż, to jasne, że nie każdy chłop z widłami to Posejdon,
ale, na litość Boga,
dlaczego termin "Polska Służba Publiczna" brzmi dzisiaj,
jakby wymyślił go jakiś niemiecki satyryk?

Tata ostatnio sporo czytał o "czasach saskich" i analogie do dnia dzisiejszego znajduje tak przerażająco dosłowne, że strach je nawet roztrząsać, bo może się raptem okazać, że tak jak wówczas, stoimy na krawędzi kulturowej totalnej Zagłady.

Zresztą nie mamy zacięcia publicystycznego, więc nie będziemy tu pisać o całkowitym zeszmaceniu się i totalnym oderwaniu od Narodu całości tzw "warstw wyższych" .

(W "czasach saskich" naturalnie!
Mielibyśmy ogromne opory przed nazwaniem "warstwą wyższą"
kogokolwiek z dzisiejszego establishmentu :D)

Zatem, żeby sobie i Wam, poprawić nieco humor mamy zaszczyt i ogromną przyjemność przedstawić po raz pierwszy na naszym blogu
naszego Sąsiada, Pana Stanisława W. , rodem z Brzezin
- niewyczerpaną kopalnię szczerego ludowego humoru, zapomnianych przyśpiewek i powiedzeń,
człowieka o czystym sumieniu, szczerozłotym sercu dla ludzi i zwierząt,
któren zgodził się był na zamieszczenie tych filmików,
za co Mu stokrotne dzięki!

Mamy dla Niego wiele szacunku i sympatii.
Jego gawęd, deklamacji i śpiewów słuchamy z otwartymi ustami, od czasu do czasu zaśmiewając się z konceptów aż do bólu brzucha..

Pan Stanisław (w nieśmiertelnej i nieuczesanej, najcieplejszej na świecie czapie z młodych lisków) należy do wymierającego, niestety, gatunku bezinteresownych siewców zdrowej wesołości.

To zresztą widać i słychać.

Posłuchajcie noworocznego entrée:
(dołączamy się, rzecz jasna, najszczerzej do życzeń )

I jeszcze jedna pastorałka w wykonaniu Pana Stanisława.
(Zapowiadamy jednocześnie, że Pan Stanisław będzie się tu jeszcze pojawiał!)

Pzdr.

PS.

Uwaga! To JEST reklama!!!

Wstyd nam, ale zapomnieliśmy w poprzednim wpisie dodać, że nie tylko dostajemy prezenty, ale sami też długo i zawile kombinujemy czym i zaskoczyć i ucieszyć bliskich. W tym roku królowała Lawendowa Farma. Wszystkie nasze Kochane Kobiety dostały zestawy, starannie dobranych do cery, mydełek robionych przez Panią Ewę. Moi drodzy! Strzał w dziesiątkę, Wszystkie nasze kobietki zachwycone wyglądem, zapachem i działaniem na skórę. My też zresztą :DDD
W ciemno rzucajcie drogerie dla prawdziwych Mydeł.

Obiecany striptease w prezencie

2011-12-28T19:35:00.025+01:00

Cóż, Święta minęły.
Wysoce zaawansowana ciąża spożywcza sprawia, że myśli ledwo tylko smyrają nas po rozumie, nie oczekujcie więc za wiele po tym wpisie. Z góry przepraszamy.

(Będzie to tylko nieudolne streszczenie tego, co u innych przez ostatnie tygodnie grudnia czytywaliśmy

i zapowiedziana w tytule posta wisienka :DDD)

Duch Bożego Narodzenia krąży jednak nadal po domu z prędkością, jak zawsze, zawrotną.

Jego to energia pozwoliła nam uporać się ze wszystkimi przedświątecznymi przygotowaniami. Znalazłszy nowe (lepsze!) zastosowanie dla woka, wspomagał z zaangażowaniem godnym samego Johna Bonhama z Led Zeppelin sekcje rytmiczne wszystkich puszczanych przedświątecznie zespołów. Jakimś cudem przekrzykując sam siebie pytał : "Tato, mamo, dobrze trzymam rytm?"
TRZYMAŁ!
Trudno tylko orzec czy to na szczęście, czy też na nasze nieszczęście?

Jako, że wygraliśmy w tym roku batalię z armią sklepów kuszących od samych Zaduszek ozdobami choinkowymi, pierniczki stały się ważnym elementem stroju naszego Drzewka.
Ale lukrowanie nas zabiło!

Gdyby nie pomoc Prezesa, nie dalibyśmy rady, a tak, na naszej Choince nie znalazło się nic kupionego, a specjalnie nieubrana nie jest.

Nie było też tak, że wszyscy Grzeczni podostawali moc prezentów, a my nie. Dostaliśmy nawet więcej niż nasze zachowanie zapowiadało. Pochwalimy się więc tylko takimi, od których nam się oczy zmoczyły.
Jak widać, Uchodynia wreszcie będzie miała swojego świątka. Nic piękniejszego, niż Frasobliwy nie moglibyśmy sobie wymarzyć.

Drugim, wystrzałowym prezentem stały się pięknie wydane cztery tomy
Dziejów kultury polskiej Aleksandra Brücknera!
(Reprint z 1991 r.)

Będzie się, mamy nadzieję, świetnie czuł w ... swoim własnym towarzystwie, a w bliskim sąsiedztwie drugiej naszej "Encyklopedii Staropolskiej" - Zygmunta Glogera.
I bądźcie spokojni, kurzem zarastać nie będą :DDD

W grudniu dostaliśmy też przepiękny prezent od Naszej Polany - wyróżnienie! To bodaj trzecie w tym roku, a my wciąż przerywamy łańcuszek! Heh...

Postanowiliśmy, aby choć trochę Was wszystkich,
(a szczególnie Naszą Polanę!!!)
ugłaskać, wyjawić nasze tajemnice.

Teraz zatem poświątecznie się obnażamy
(w scenografii naszej rękodzielnej Choinki).
Taaaadaaaaa:

1. Poznaliśmy się w czasach już naprawdę prehistorycznych (k. 1992 r.) przy okazji redagowania pewnego art-zina.
Kiedy los nas później z sobą połączył, Radek uczciwie i szczerze zaznaczył, że nigdy się z Go nie ożeni, zaś Go równie uczciwie i szczerze twierdziła, że nigdy nie mogłaby przejąć Jego oświadczyn.
Pięć lat później wzięliśmy ślub :DDDDDD

(I wcale nie dlatego, że Cyprian był "wcześniakiem". :DDDD )

2. Uwielbiamy oglądać głupie horrory i na ogól zaśmiewamy się przy nich do łez.

(Mamy też sporą kolekcję książek Stephena Kinga,
choć to trochę grzech wydawać kasę na pierółki).

3. Go może przy bridżu siedzieć do świtu (choć coraz trudniej o czwórkę), Radek woli przy ognichu i ognistym napitku
(a kart nie znosi, wyłącznie szachy).

4. Rado w młodości grał w kapeli reggae i nosił dredy, Go tymczasem grzecznie chodziła na lekcje gry na pianinie...

5. Przez całe liceum Rado pod podręcznikiem miał schowaną jakąś książkę, zaś po maturze zamiast na studia, pojechał na rok w Bieszczedy na zrywkę...
Go po maturze nie dostała się na filozofię i ku swojemu przerażeniu w jesiennym naborze zdała egzaminy na Politechnikę, w teście z fizyki zaliczając maxa, a resztę na ok. 80%.
( Poszła na nie dla świętego spokoju - pomysł Taty).
Wytrzymała trzy miechy.

6. Rado na maturze pisemnej z polskiego ( a było to w czasach prawdziwych matur) udowadniał, że Cz. Miłosz nie umiał pisać wierszy, (maturę ZDAŁ!)
Go na UJocie wykazała, że wiersze naszej szacownej Noblistki nie są kobiece (studia skończone na 5).

7. Go przynajmniej trzy razy życie solidnie przygięło mocno do ziemi, więc jest niepoprawną optymistką, a boi się jedynie ( ale za to panicznie) krów i wind.
Rado, mimo kolosalnego poczucia humoru, lubi bywać czarnowidzem i potrafi się zamartwiać o to, co może się zdarzyć w przyszłości.
Boi się nieco wysokości, odkąd spadał z wysokiego drzewa zabić się
(nieskutecznie)
na asfalcie.

No i przyszedł czas na bonusy:

- Żebyśmy nie wiem jak się spięli i tak bałagan zawsze z nami wygrywa...

- Rado uważa, że majtki to najabsurdalniejszy wymysł konfekcyjny, Go, gdy tylko pogoda dopisuje, uważa za dopust Boży buty.

Ufff, to wcale łatwe nie było. A tak łatwo się u innych czytało!

Pozdrawiamy więc nadzy do imentu, razem z Prezesem, który najpiękniej nam Drzewko przyozdobił :DDD

"Poka Ziemlia jeszczio wiertitsia..."

2011-12-23T23:05:00.005+01:00

Z okazji świąt Narodzenia Pańskiego

(Tudzież, jak niektórzy wolą
z okazji świąt
Zimowego Zrównania
dnia z nocą)

życzymy Wam najserdeczniej tego, o co modlił się
znakomity średniowieczny francuski kryminalista
François Villon,

a co przepięknie zaśpiewał
Bułat Okudżawa.

Dopóki nam ziemia kręci się,
dopóki jest tak czy siak,
Panie ofiaruj każdemu z nas,
czego mu w życiu brak -
mędrcowi darować głowę racz,
tchórzowi dać konia chciej,
sypnij grosz szczęściarzom...
I mnie w opiece swej miej.

Dopóki nam ziemia obraca się,
o Panie daj nam znak -
tym, którzy pragną władzy,
niech władza im pójdzie w smak,
daj szczodrobliwym odetchnąć,
raz niech zapłacą mniej,
daj Kainowi skruchę...
I mnie w opiece swej miej.
Ja wiem, że Ty wszystko możesz,
ja wierzę w Twą moc i gest,
jak wierzy żołnierz zabity,
że w siódmym niebie jest,
jak zmysł każdy chłonie
z wiarą Twój ledwie słyszalny głos,
jak wszyscy wierzymy w Ciebie,
nie wiedząc, co niesie los.

Panie zielonooki, mój Boże jedyny spraw -
dopóki nam ziemia toczy się,
zdumiona obrotem spraw,
dopóki czasu i prochu wciąż jeszcze wystarcza jej -
daj każdemu po trochu...
I mnie w opiece swej miej.

Jednocześnie ogromnie dziękujemy za wszystkie życzenia które wciąż do nas spływają.

Nie wiemy czym sobie na tyle serca zasłużyliśmy.

Rozpusta moli, czyli o samorozpuszczaniu się przedświątecznym.

2011-12-20T21:53:00.021+01:00

Owszem, w domu wszyscy zdrowi!
Bogu dziękować. :D

Zresztą, jak mogłoby być inaczej, skoro jeszcze do niedawna ani spłakane niebo, ani lekki mrozik nie przeszkadzały nam gubić czapki w pogoni za piłką.
Niby nic się nie zmieniło, tylko werwy nam ostatnio jakoś brakuje. Przygotowania świąteczne posuwają się cały czas naprzód, ale jakoś tak... niemrawo i sennie.
Cóż, jesień się kończy. Coś tam posypuje, coś tam twardnieje.

Ale właśnie! A'propos twardnienia! :D
Wpis ma mówić o "rozpuście moli".
Hmm... nie ma co ukrywać, ta nasza niemrawość wiąże się z nią bardzo bezpośrednio.
Otóż bowiem skoro humory nam średnio ostatniemi czasy dopisują, postanowiliśmy się onegdaj "porozpuszczać", jak przysłowiowe "dziadowskie bicze",
a to bezpośrednio doprowadziło do rzeczonej "rozpusty".

A było to tak.
Wszyscy wiecie, jakie koszmarnie drogie są dzisiaj dobre książki. (Zresztą, co jest tanie?) i ile stresu kosztuje przeglądanie katalogów.
Póki więc samo piwo nam do szczęścia nie wystarcza, a totolotek nie przestaje nas robić w konia, to książki (nowe) wybieramy nie za często, ale za to bardzo starannie. Teraz też, ku wielkiej naszej radości, po długiej rozwadze szarpnęliśmy się.

Tata dostał na urodziny
Od rzezi wołyńskiej do akcji "Wisła" . Konflikt polsko-ukraiński 1943-1947 Grzegorza Motyki . (!!!)

Ponad 500 stron wyczerpującego, klarownego, wstrząsającego i przedstawiającego uczciwie fakty i mity obu stron, opisu potwornej, nie mieszczącej się w głowach bratobójczej wojny, która miała miejsce również na naszych terenach.
(Wspominaliśmy już kiedyś o zbrodni w Pawłokomie)

Książka została "pochłonięta" błyskawicznie zarówno przez Tatę, jak i obu Dziadków. Nie jest to lektura przyjemna, ale ogromnie się cieszymy, że mamy ja na półce.

Na tym zakupie, w pełni usatysfakcjonowani, mieliśmy w zasadzie rok poważnych zakupów książkowych zakończyć, ale... No właśnie....Pewnego dnia Mateusz
ni stąd ni zowąd poinformował nas, że w muzeum rzeszowskim trwa przedświąteczny kiermasz ichnich wydawnictw i są niezłe obniżki.
No to super! Ale kiermasz - kiermaszem, ale w tym samym czasie odbędzie się promocja książki znakomitego etnografa, emerytowanego już pracownika muzeum etnograficznego w Rzeszowie i wykładowcy Andrzeja Karczmarzewskiego.

(No... dla Taty, który ma zaszczyt i przyjemność znać osobiście Pana Doktora, było to wydarzenie, którego nie można było opuścić tak samo, jak nie można opuścić koncertu Toma Waitsa.*)

Pan Karczmarzewski to Człowiek o niesłychanej, ujmującej skromności, i porażającej wiedzy, a Jego fascynująca (zapewniamy) bogato ilustrowana książka
Ludowe obrzędy doroczne w Polsce Południowo-Wschodniej
powinna, mimo niemałej ceny zniknąć z księgarskich półek błyskawicznie.

GORĄCO I SZCZERZE POLECAMY JEJ ZAKUP WSZYSTKIM MIŁOŚNIKOM REGIONU,
póki jeszcze można ją kupić.

Ten Człowiek naprawdę ZNA te wszystkie nasze zadupia i ich przysiółki!

A poza tym, pozwoliliśmy sobie na kilka innych smakowitości.
Tu, Początki Sąsiedztwa. Pogranicze etniczne polsko-rusko-słowackie w średniowieczu - materiały z arcyciekawej konferencji naukowej w której uczestniczyli historycy, archeolodzy i lingwiści z Polski, Ukrainy i Słowacji.
Tata z miejsca zaczął "odrdzewiać" swój nieco zaniedbany ukraiński. :D

Wesele - materiały z konferencji Obrzędowość weselna w Rzeszowskiem - tradycja i współczesność.
Pod redakcją innego znakomitego podkarpackiego etnografa Pana Krzysztofa Ruszela.
11 różnorodnych artykułów (również Pana Karczmarzewskiego).

A poza tym różności. Ubiory ludowe w rzeszowskiem, Dawne hafty i koronki w zbiorach Muzeum Okręgowego w Rzeszowie, Nowe początki starego Dubiecka znakomitego archeologa P. Michała Parczewskiego, ciekawa, źródłowa rzecz o dworze w Wiśniowej (również wspominaliśmy o nim kiedyś tutaj ), czyli Barbizon Wiśniowski i dwie książeczki o Rzeszowie
i jego przedmieściach. :D

I to wszystko dosłownie za grosze!

No sami powiedzcie, czyż to nie rozpusta rozpuszczonych moli ksiązkowych? :D

Ponieważ już od piątku dnie będą dłuższe, żegnamy się z Wami piosenką Artysty,
którego zobaczywszy, Prezes z autentycznym zdumieniem stwierdził,
"Ma głos grubego pana!"!

* A warszawski koncert Toma Waitsa jednak opuściliśmy. :(
Tata specjalnie słuchał radiowej "Trójki", w której mieli poinformować,
kiedy pojawią się bilety w sprzedaży (na które, naturalnie absolutnie nas nie było stać, ale które kupilibyśmy, choćby mieli potem na piechotę chodzić do pracy i sklepu przez miesiąc.).
Cóż, kiedy wieść wreszcie nadeszła, Tata, dodzwoniwszy się gdzie trzeba, dowiedział się, że bilety rozeszły się w ciągu kwadransa. :(
Było, minęło.

Tymczasem od piątku nam zacznie przybywać dnia!!!
Wam też, nawet bez specjalnych życzeń z naszej strony :DDD

Pochwała "Kościorzy".

2011-12-10T03:07:00.012+01:00

"Kościorze" -to, w okolicach Ropczyc, pogardliwe, gwarowe określenia Miastowych.

Lektura ostatnich postów w Kresowej Zagrodzie sprowokowała nas do przemyśleń,
a nie ulega przy tym kwestii, że czas "Oczekiwania na Boże Narodzenie" to dobry też czas na sprawdzenie swojej własnej odporności na oślepianie neonami. :DDD

Takimi, czy innymi.

Ten post nie jest polemiką. Ewę i Anię szanujemy, z wieloma rzeczami się zgadzamy i rozumiemy, że można PROGRAMOWO zrezygnować z Kultury, podpinając się bezpośrednio do jej Źródła.

Jest to tylko kilka naszych, luźnych przemyśleń, na temat "Kościorzy" i "Kościorstwa" - czyli nas samych.

Zainteresowało nas, gdzie jest pogrzebana ta padlina, która "zaśmierdziała się" i która wciąż skłania do schematycznego dzielenia ludzi na "kościorzy" z jednej oraz "półdzikich autochtonów" z drugiej strony??

Co zrobić, żeby nie śmierdziała? Czyli, co właściwie my - Mieszczuchy ("Kościorze" po tutejszemu) robimy na wsi? Komu tu jesteśmy potrzebni?

I dlaczego taki podział instynktownie i bezrefleksyjnie rozumiemy i jest on dla nas oczywisty.

Moglibyśmy długo bajać nasze prawdziwe przygody
o dzikich górach, wielkich lasach, ludziach, psach, wilkach, niedźwiedziach
i rozpalanym w śniegu żywym - czyli ratującym życie, Ogniu,
ale i tak jesteśmy, stety - lub niestety, "Kościorze". :D

Mimo tego nawet, że
słuchając La Quatro Stagioni zapijaczonego księdza-wirtuoza Antoniego Vivaldiego doskonale rozumiemy, że te kaskady cudnych dźwięków nie są odgłosami sanny, czy śpiewem ptaków, tylko wyrazem tęsknoty za nimi.
Słyszanej przez Niego w sobie i przelanej na nutowy papier.

My, po prostu, widząc muskularnego, wielokolorowego, dumnego ptaka z karminowym, kozackim czubem na łbie, nie potrafimy widzieć w nim tylko rosołu.

Jesteśmy przy tym przekonani, że tak samo szczerze można Pana Boga chwalić dojąc kozę i w milczeniu kontemplując szum wiatru,
jak płacząc ze wzruszenia przy genialnym dialogu na trąbkę i flet w II koncercie brandenburskim Jahanna Sebastiana Bacha.

Nie wierzymy, żeby to, czy ktoś ma burdel w duszy czy nie,
zależało od tego, gdzie mieszka. Bo co to niby jest Miasto?

(Zastrzegamy, że jest zupełnie podobnym do Prawdy , że nasze pojęcie Miasta, może być diametralnie różne niż tych, którzy znają Miasta bardziej zindustrializowanych części Polski.

Wszak, bardzo liczne, galicyjskie Miasta i Miasteczka, to jeszcze do niedawna zupełnie inne Twory niż nawet nasz stołeczny Lwów, czy królewski Kraków albo Przemyśl.

Nie wspominając nawet o Warszawie, Poznaniu, Katowicach, czy Wrocławiu.)

Otóż, prawdziwe galicyjskie miasteczko, w którym się można bez pamięci zakochać, to te wszystkie Frysztaki, Wielopola, Rakszawy, Pruchniki, Jaśliska, i inne,
w których, jak Dziadzio zawsze żartował:
"Gdy na Rynku się wykopyrtniesz, to głową w buraki wpadasz."

I gdzie dziś często już tylko Rynek i parterowe domki świadczą o starodawnej miejskości.

Takie Cóś (konkretnie Czudec)
opisywał w liście z Wyprawy 4 października 1852 r. prof. Józef Łepkowski :

"Wróćmy do Czudcza, mieściny w Jasielskiem. Znowum przesadził, proszę tak nazwać Czudecz wobec jego obywatela! Każde takie maleńkie miasteczko ma kolosalną arystokrację wobec chłopa, a występuje jako silny tradycyjny żywioł mieszczaństwa w stosunku do szlachty. Owo sute: "my, sławetni mieszczanie", tkwi mocno w zachowaniu i obyczaju dzisiejszych obywateli małych miasteczek, chociaż jak przyjdzie ziemniaki w polu okopać, ni głowy w pustych domach nie znajdziesz. Z przyjemnością jednak zobaczysz u Panów mieszczan poszanowanie dawnych przywilejów, gdy ci się zdarzy zjechać dla ich przejrzenia. Po naradzie, czyli otworzyć skrzynię z dokumentami, czy nie, trzech, zwykle najstarszych wiekiem, otwierają trzema kluczami zamknięte archiwum - uroczysta to chwila, kiedy czasem przed otwarciem uświetnia ja na klęczkach odbyta modlitwa."

Więc skoro u nas takie właśnie są "mieszczańskie" tradycje,
to przed czym, na miły Bóg, uciekać tu na wieś? :DDD

A wieś sama?
Może to być, że na wsi lepiej słychać, co gada w człowieku, i poza nim, na pewno lepiej widać pewne oczywiste zależności, ale każdy, kto na wsi mieszka, doskonale wie, że wieś zmienia się z roku na rok. Rozpadają się stare domy i tradycyjne społeczno-rodzinne więzi.
Nie ze wszystkim, co prawda, ale jednak.

Dawno już chyba minęły czasy, gdy z zapadłych wiosek na zabitych dechami "końcach świata" wywodzili się prekursorzy polskiej fantastyki, o umysłach i wyobraźni
tak nie znających żadnych ograniczeń, że przez to wyprzedzających o lata cały świat.

Choćby tylko pierwszy z brzegu Sygurd Wiśniowski urodzony w Paniowcach Zielonych na Podolu, który pewne pomysły zapisał kilkanaście lat wcześniej niż Herbert George Wells.
A to nie jedyny przecież! (że wspomnimy jeszcze tylko Jerzego Żuławskiego z tak ubocznego przysiółka Glinika (Lipowce), że dzisiejsi mieszkańcy nie umieją już wskazać, gdzie był? )

Więc cóż?... Przed czym my uciekamy? Przed telewizyjną pseudokulturą!

I to jest niesłychany, zdumiewający paradoks, bo w tym widzimy swoją użyteczność dla wiejskiej społeczności!

Na wsi ludzie mają znacznie mniej czasu na oglądanie TV, więc znacznie trudniej jest im zdać sobie sprawę z tego, co dla nas stało się oczywiste od kiedy pstryknęliśmy po raz ostatni u nas w domu pilotem "Zjadacza Mózgów" i powiedzieliśmy mu "pa! pa!" .

TV
z zimnym wyrachowaniem
serwuje na skalę powszechną

NACHALNĄ, OTĘPIAJĄCĄ ZMYSŁY,
A WIĘC
NAJZWYCZAJNIEJ W ŚWIECIE UZALEŻNIAJĄCĄ

GŁUPOTĘ,

i nawet nie stara się maskować prymitywnych schematów
najróżniejszych bezczelnych psychomanipulacji
na wszystkich poziomach abstrakcji,
którymi się posługuje.

A że właśnie my - "kościorze" na wsi - o tym wiemy na pewno, to, skoro od dawna już nie ma u nas wiejskich Dworów i zaścianków, przybliżających od zawsze swoim przykładem Światową Kulturę ludziom, których ze wsi nic, nigdy i za nic nie wyciągnie, to u nas właśnie wiszą na ścianie te skrzypce, po które sięgał kiedyś nieszczęśliwy Janko zwany Muzykantem,
żeby pociągnąć na nich własną, żałośliwą nutę.

To my właśnie, swoimi szeroko otwartymi w zachwycie oczyma karmimy niedożywioną dumę
lekce, u siebie, ważonych, często mocno przepitych, wiejskich artystów, rzeźbiarzy, cieśli, rymarzy, kowali.
To nasze uszy, pielęgnują ludową muzykę i gawędy tam, gdzie nie ma Koła Gospodyń Wiejskich.
To my wyciągamy z rozwalających się chałup stare chłopskie sprzęty i chuchamy na nie.
To nasze zamiłowanie ratuje rodzime rasy drobiu, kóz, koni, bydła, czy psów.
To nasza pokorna niezgrabność sprawia, że Gospodarze nie wstydzą się opowiadać, jak żyli ich Dziadowie i co mówili o tych, czy tamtych sprawach.

Gdzie trawa dobra, a gdzie w lesie wodzi.

Bo ich dzieci to nie interesuje.

To my mówimy wiejskim dzieciom, że to grzech, zabić żabę dla zabawy.

Nie ma już naszych Miast, które kiedyś, przed erą blokowisk, stały w miejscach takich jak Rzeszów, Przemyśl, czy Krosno. O ile pamiętamy, dzieliły się
nie na osiedla, czy dzielnice, tylko na

"Strefy cudów, gdzie pomiędzy miękkimi jak beztroskie, pełne babcinego ciepła dzieciństwo , posiwiałymi, grubymi murami z cegieł, niewzruszone prawo stanowiły odwieczne zwyczaje tamtejszych dziwaków.

Podwórka, pod niebem nie większym od chustki do nosa - boiska do nogi, gęsto porosłe zamiast trawą kocią sierścią i srebrnymi piórami gołębi.

Krótkie ulice. Niemiłosiernie dziurawe i wyłożone brukiem. Gdzie ze szpary pomiędzy kamieniami wygrzebałem kiedyś patykiem zupełnie zielonego, miedzianego grajcara."

Ponieważ, tego już nie ma, my, "kościorze" wyemigrowaliśmy z Miasta na wieś,
żeby "stref cudów" szukać w sobie.
.
Jak napisał święty ksiądz Jan od Biedronki

"Gdyby wszyscy byli tacy sami,
nikt nikomu nie byłby potrzebny."

I na tym naszą pochwałę "panoszenia się" "kościorzy" po wsiach kończymy.

Pzdr.

Krótki wpis o zachowaniu Tradycji.

2011-11-27T14:56:00.062+01:00

Witajcie Kochani.

Jakoś tak odczuwamy tegoroczną jesień, że to dobry czas na rozliczne rozliczenia. Bo to i narodziny siostrzeńca - Kubusia, chrzest Klarci i pogrzeb Gosiowego wuja Erwina ... i rozlewanie do butelek nalewek, co jest starodawną polska sztuką domową - wszystko takim rozliczeniom sprzyja. :D

Trudno zaprzeczyć, że pigwówka (zwłaszcza w butelce po wódce Baczewskiego) sprzyja pewnemu rozrzewnieniu.

Zwłaszcza, że pigwówka ("na smak" :D) plus wiszące na ścianach portrety antenatów Go stanowią dobry pochop do wycieczek w czasie i przestrzeni.
Tu pra-pra-prababcia. Niestety, nikt już nie pamięta nawet jak miała na imię. Nędznie cokolwiek wygląda, bo ponoć była świeżo po tyfusie.
(Tak Go opowiadał Babcia Klara, która pojawiła się już na naszym blogu TUTAJ)
Czy ktoś biegły w damskiej zaprzeszłej modzie, może ocenić, czy to strój z XVIII czy XIX wieku?
Będziemy wdzięczni.

A to Jej mąż - urzędnik na dworze Habsburgów. Ponoć Koniuszy Wielki, (ale to pewne nie jest).

Swoją drogą u ludów Kaukazu, jak ktoś chce być szanowany, MUSI znać swoich przodków do przynajmniej dziesięciu pokoleń wstecz.

A skoro tak zaczęliśmy, to najwyższa pora, żeby zdać Wam relację z naszej majowej, tegorocznej podróży. Wyruszyliśmy wraz z dziećmi i Dziadziem w tarnowskie, szukać gosiowych "korzeni" i rozejrzeć się po tej niemal nieznanej nam części Małopolski.

Relacja będzie nie po kolei, ale mamy nadzieję, że nie przeszkodzi to Wam, pozachwycać się wraz z nami przygodnymi cudami.
Takimi jak np. ten niesamowity kościół w Skrzyszowie k. Tarnowa.

To rozróżnienie Skrzyszowa jest ważne, bo, być może niektórzy z Was pamiętają nasz wpis z innego Skrzyszowa .

Niesamowity Kościół z 1517 r. p.w. św. Stanisława Biskupa.

Świątynię ufundował Hetman Wielki Koronny i kasztelan krakowski Jan Amor Tarnowski.

(Ale Mu dali! :DDD)

A wybudował ją cieśla Jan z Czchowa, którego sygnatura zachowała się na portalu.

Nie tylko otwory strzelnicze, ale i położenie na przydrożnym wzgórku zaświadcza o tym, że Tatarzy lubili się tu zapędzać.

Taki Frasobliwy wita w bramie gości.

A wnętrze wcale nie ustępuje swoją pięknotą bryle z zewnątrz.

Sufit pokryty jest secesyjną polichromią niespecjalnie starą bo z 1906 r, ale za to bardzo "na miejscu" i piękną.

Dopiero, gdy wzrok oswoi się z bogactwem ornamentów, zaczyna się zauważać szczegóły.

Nieprawdopodobnie mistrzowską snycerkę,...

... która, im dłużej się człowiek przygląda, tym bardziej zadziwia.

I wszystko, jest jakieś takie nienachalne, a bezpośrednio trafiające do serca.

Późnogotycka Madonna.

Chór.

Ale kościół w Skrzyszowie, acz nie zasługuje na pominięcie go milczeniem, nie był celem naszej wyprawy. Takie cele mieliśmy dwa, a teraz pora na pierwszy z nich.
"Myszkówka" w Filipowicach. Wysoko trzeba się do "Myszkówki" wspinać, ale warto. Zwłaszcza, że przed "Myszkówką" niewielkie lapidarium.

Dlaczego akurat "Myszkówka"?
Mama Go była, de domo, Myszka. Stare, wręcz legendarnie
(bo kto niby "zaciukał" Popiela w Wieżycy nad Gopłem, jak nie Myszkowie właśnie :D ?)
szlacheckie nazwisko z herbem Korczak.
(Są jeszcze Myszkowie Gryfici)

"Myszkówka" to dom pradziadków Go, gdzie urodził się dziadek. Niestety sprzedana w latach 80 ubiegłego wieku.

A oto i "Myszkówka". W otoczeniu kilkuhektarowego stuletniego sadu
i napółdzikiego pięknego ogrodu.

Teraźniejsi właściciele okazali się niezwykle gościnni. Zaprosili do środka, ugościli, pozwolili nacieszyć oko uzbieranymi przez siebie antykami, a na koniec ...

Ściągnęli ze strychu rysowane ołówkiem portrety pradziadków Myszków i wręczyli nam, mówiąc, że są szczęśliwi mogąc przekazać je Rodzinie.
Piotr Myszka (1873-1956).

I Jego Żona - Helena (1885-1958).

To naturalnie nie Przodek tylko przydrożne ptaszydło.
Przydrożne, ponieważ po wizycie w "Myszkówce" serdecznie wzruszeni pojechaliśmy dalej.

I oto Łęki Górne, a konkretnie kościół pod wezwaniem św. Bartłomieja z 1484 r.
(Parafia posiada dokument fundacyjny z 1312 r.

Przebudowany w XVIII w. z inicjatywy Katarzyny z Lubienieckich Łętowskiej. Warto jeszcze wiedzieć, że dopóki nie zbudowano nowego, współczesnego kościoła (paskudztwo!) wiernych na nabożeństwa zwoływał dzwon odlany przez Tymocha Ondrijewa w 1544 r. w Pskowie.

A Łęki Górne są ważne dla nas również dlatego, że tutaj uczyła w szkole babcia Stefania i tu właśnie urodziła się mama Kinga.

Krzyż na kościelnej furcie

Jednak, choć to wydaje się być mało do prawdy podobnym, to nie kościół jest największym "czadem" Łęków Górnych. Jest nim bezdyskusyjnie stojący w bardzo starym, ponurym dębowym parku - niezwykły obronny Dwór.

Powstał w XVI wieku jako ariański zbór dla Lubienieckich, lub wcześniejszych Tarłów. Przestał być wykorzystywany do celów modlitewnych kiedy w II połowie XVIIw. Jadwiga z Tarłów przeszła na katolicyzm.

Pod koniec XIX w. do celów mieszkalnych zaadoptowali go Brzozowscy. Po wojnie, kiedy mieścił się tu ośrodek zdrowia "zajrzała mu w oczy" całkowita zagłada.

Teraz jest w rekach prywatnych Właścicieli i chwała im za ocalenie tego niezwykłego zabytku!

Na następny przystanek najbardziej cieszył się Dziadzio. Otóż chciał nam koniecznie pokazać dwór w Koszycach, niedaleko Tarnowa, gdzie Jego Dziadek
(czyli dla Prezesa pra-pra -dziadek)
Julian Komorowski (wraz z żoną Adalbertą z Porembskich) zarządzał majątkiem księcia Sanguszki. Dziadzio naprawdę się cieszył i opowiadał jak dzieckiem będąc biegał po stajniach, jak w niedzielę jechało się bryczką do Kościoła Misjonarzy w Tarnowie.
A po sumie zawsze obiad w restauracji dla wszystkich sanguszkowych rządców.

Cóż, stajnie stoją, jak stały, ale gdzie Dom? Dziadzio próbował sobie przypomnieć.
Tam był staw, tu corso, a Dom?
Gdzie Dom?

A Dom stał tutaj.

I tyle z niego zostało.

Dziadzio starał się nie pokazać po sobie, jak mocno go to ruszyło, ale jednak...

Cóż, wszystko płynie, jak wyjęzyczył się był kiedyś niejaki Pantarej...

Hmm, żeby nie było, że Barłowscy tak zupełnie sroce spod ogona wypadli, bo choć starodawni, to drobni, Tata wyciągnął był specjalnie do wpisu bezcenną, rodzinną pamiątkę,
która, jak Zerwikaptur u Podbipiętów,
"od zawsze w Rodzie".
Czyli te głupie jakieś 5 000 lat !
:D

A co?!

Pozdrawiamy Was serdecznie.

Baziożerca na mozaikach.

2011-11-21T21:52:00.063+01:00

Kto, na miły Bóg powiedział, że listopad to ponury brzydki, bezbarwny miesiąc?
Toż to taka bzdura, że aż grzech! Chociaż,... jak sobie przypominamy, w Mieście, rzeczywiście może się takim wydawać. Bogu jednak dziękować, nie nasze to zmartwienie.

Pogoda była naonczas zaprawdę niezwykła, więc Tata i Synek zostawili Mamę-Zmarzlucha w domu, gdzie miała zresztą masę roboty.

Gwizdnęli na psy...

... i poszli wraz z nimi w stronę nieba.

Wszystko było jak się należy.
Prezes co chwilkę powtarzał, że jest pięknie...

...a Tacie wtedy serce miękło ze szczęścia.

I tak sobie Tata i Synek z Ogary wędrowali, jak w ruskiej bylinie.

Ech, Pogórze, Pogórze...
I w ogóle...

...i w szczególe.
Gdzież nam za błyskotkami jakimiś Synku złoty tęsknić...

...i czas tracić i nerwy...

...jak tutaj takie precjoza, darmo przy drodze rosną.

IGRA Poszły w las.

Jedno jest pewne! Młody potrafi postępować z psami.

Plan był z grubsza taki, żeby złapać lisa w lisiej norze, więc Prezes, jak prawdziwy zawodowiec, rozejrzał się za jakąś bronią.

Plan planem, niemniej jednak wredna Tata korzystając z przecudnego Słoneczka zaciągnęła swoją małą Synę na pewną miękką jak pierzyna łąkę,
gdzie zwykła sobie (ona Tata) pikniki od czasu do czasu urządzać.

I w dodatku z ogromną przyjemnością przyglądał się, jak też Syna daje sobie radę.

A Prezes w tej powodzi Piękna pływał jak mała, czerwona rybka.

A Piękne dzięki Niemu stało się jeszcze piękniejsze!

Tata ma wrażenie, że nawet przy samotnym z psami spacerze czułby się nieswojo, nie mając w plecaku, czy kieszeni, żadnego dinozaura.

Grunt, to dokładnie ocenić sytuację.

A potem... no jasne... Atak dinozaura!

Pełnia szczęścia.

Pyszna zabawa również dla psów.

Tata pozwolił niebacznie Synkowi na zdjęcie czapki i gdyby nie czerwona kurtka miałby pewnie problem, żeby poznać, co pióropusz trawy, co słoneczko, a co Synek!

Hm. Królestwo słońca, czy cieni?

A wszystko jedno!

Tymczasem wokół nas bizantyjsko pyszniły się ...

POGÓRZAŃSKIE MOZAIKI

w kolorze starego złota,

których nie podejmujemy się komentować, bo brak nam słów po temu.

Sami zobaczcie.

I leśne kolie.

Ogarze Pogórze.

Ot, taki najzwyklejszy, domowy landszafcik.

Pogórze wciąż czeka na swojego Vincenta van Gogha,

który, (jeżeli się znajdzie), oby był szczęśliwszy od genialnego Holendra.

Pogórzańskie krzaki.

Gdzieniegdzie obsypane rubinami.

Obejrzeliśmy niedalekie lisie nory, ale lisa nie było w domu.

Młody wykazuje się zupełnie przyzwoitą, jak na swój wiek, orientacją w terenie.

IGRA zresztą też - pies o przepięknym, bajkowym ruchu.

Zatem poszliśmy w górę!

I przedarliśmy się przez kolejne trawy piękne jak pierwszy dzień w Raju...

Jak widzicie daliśmy radę!.

No, a potem poszliśmy dalej!

To, co nas niezmiennie rozbraja, kiedy patrzymy na nasze psy, to to, że one są tutaj na swoim miejscu bardziej nawet niż my sami.

Samorodne złoto !

"Czyste złoto posiada jasnożółty kolor i wyraźny połysk, który nie utlenia się w wodzie czy powietrzu."

Quod erat demonstrandum !!!

GAMA

Co z tej roli wyrośnie? :D

NA pewno nie "buraki"!

Łażąc po stromych, przydrożnych brzegach

Prezes znalazł był BAZIE !

I ku przerażeniu Taty okazało się, że wyrósł zeń...

BAZIOŻERCA!

Pzdr. :D

Z listopadem za bary, czyli zbieranina.

2011-11-16T16:10:00.030+01:00

Dziś dzień pierwszego, nieśmiałego śnieżko. Kolejny dzień zimno, bo ciało jeszcze nie nawykłe do niskich temperatur.

Szaro, ale cóż.

Podnieśliśmy sobie okruch słońca spod nóg. W sam raz na listopadową szarówkę. Dobrze, że nie większy, bo martwilibyśmy się pewnie o lato...

Minorowe tony listopada rozjaśniamy, jak się da. Trzeba przetrzymać, choćby po to, by dać wyschnąć i rozsiać się różnistym dziwadłom.

Co wyrosłoby z tego skrzydlatego pompona, gdyby nie utknął w pajęczej poczekalni ???

Nie wiadomo. Ale czy jakiś pająk ma taką bożonarodzeniową sieć? Już w listopadzie w dodatku?

Skrzyp też prawie nie do poznania teraz.

Osty szczodre i bezwstydne, ...

... rozdają co mają na prawo i lewo.

Trawska co poniektóre już w zimowych futerkach, ...

a cały świat pełen puchu.

My też "wiatrem unoszeni jak puchokwiat-latawiec", bierzemy z listopada, co się da.

Bierzemy i to, czego by dać nie chciał (np. owoce dzikiej róży na nalewkę :D).
I nic kolcom do tego!

Prezes łowi okiem, uchem i paluchami wszystkie jesienne niezwykłości.

Udaje Rokitę pod rosochatą wierzbą,

... albo i bez wierzby.

Jesienne smuteczki i melancholije nie mają jeszcze do niego dostępu.

A co się tyczy Prezesa, na ogół tyczy się i naszych Ogarów.
Choć może być i na odwrót!

Tak czy siak, sieje Prezes śmiechy, hulanki, swawole, ...

a taka na ten przykład IGRA - zbiera. :D

IGRA na złoconym Dziale, ...

A tu się Prezes zadumał (prawie całą sekundę :D).

I dalejże na świeżo zoraną grudę! Przednia zabawa.

My też taki "parkiet" lubimy, a choreografia na nim - nie-po-wta-rza-lna!

No cóż, Żaba będzie musiała jeszcze poćwiczyć, by mistrzom
(czyt. Rodzicielom :DDDD)
dorównać.

Za to zbiegać z góry do domu umie najlepiej na świecie, o!

Szkoda, że to już tego roku ostatni chyba spacer bez trzech ton odzieży na sobie...

Ale...

... w buku czerwonym Zaklęty Rumak, czeka na wiosnę. Skoro on może, to i my.

A oprócz tego to Prezes był
w teatrze lalek na Pinokiu.

Fenomenalny pomysł na szarugę!
I bał się i śmiał się i dopowiadał
i klaskał jak Stary!

Jak widzicie, póki co, listopad przegrywa z nami na punkty wszystkie dotychczasowe rundy.

Czego i Wam życzymy!

Jesienią pijani

2011-11-05T20:28:00.039+01:00

Długa, czarowna, ciepła jesień w tym roku jest, rzecz oczywista, specjalnie dla Prezesa...

W końcu, dzięki odwiedzinom sześciu kurierów skompletowaliśmy części do trampoliny. Jakże by ją, od września wytęsknioną, mógł teraz śnieg zasypać??? No jak? Sami popatrzcie.

Poza tym, napawamy się kosztowską jesienią, kiedy tylko czas pozwala i kontrolka poziomu benzyny w baku...
Pewnej słonecznej niedzieli wpadliśmy do dubieckiego pałacu.

Ogród ma nowy, uroczy, jesienny aranż.

Bardzo nas urzekły te dyniowo-wrzosowe kompozycje.

Jak zawsze, gdy tu jesteśmy, pogapiliśmy się na tutejsze wodne ptactwo. Mama zakochała się w czarnych łabędziach już dawno.

Białe też zresztą niczego sobie są :D

Pałacowe fosy są też rajem dla wielu innych gatunków fruwaczy. Są tu bardzo na swoim miejscu. Także samo zresztą jak dwa charty polskie czy daniele, którym tym razem nie udało nam się zrobić dobrych zdjęć :(

Oczywiste, że i ogary znakomicie komponują się z każdym szlacheckim siedliskiem :DDD

Nasza Gama nawet wzięła udział w sesji ślubnej! Bardzośmy z Niej dumni.
(Pannie Młodej gratulujemy dobrego gustu! )

Pałac w Dubiecku ma też swojego Ogara, KORĘ. KORA jest znajdą, gospodarzy pełną gębą, sypia między końmi, i jak Jacek, Pan na Pałacu, opowiada, strzeże parkowe kaczuchy przed zakusami lisów.
Poniżej Pałacu, na łąkach ciągnących się do samego Sanu, swój raj mają pałacowe konie (tylko dwa, reszta już pocwałowała na "zimowe leże").

I z nimi mieliśmy przyjemność się poznać.

Nie pierwsze to spotkanie Prezesa z końmi, ale, jak zawsze, mocno poruszające. Oj, zgubi on dla nich serce, niech no tylko troszkę jeszcze podrośnie!

Wizytę, tą razą w towarzystwie Właścicieli, zakończyliśmy tradycyjnie. Tata podziwiał potęgę dębu, ...
... a Prezes z piracką komendą na ustach walił z armat.

Okazało się, że Młody Panicz jeszcze musi podrosnąć, by rozkazy Prezesa wykonać. Aż się Kapitanowi Piratów troszkę głupio zrobiło, że tak sugestywnie wrzeszczał "wszystkie ręce na pokład!".

A w dni powszednie grabimy szeleszczące liście i diamenty. Jednego i drugiego jakoś przez to nie ubywa.

Trochę dlatego, że jesień nas obezwładnia czarem. I na kupie liści siedząc, chcemy nachapać się Jej, by nam do następnej starczyło...

Pracuj tu, kiedy klony oszalały, ...

... kaliny wodzą na pokuszenie...

na spółkę z dzikimi różami.

Tarnina prosi się do nalewki.

W lesie też runo przebrane w jesienne precjoza.

Na łące wabią oko różniste suchciele, ...

... a liście nad tobą, pod tobą (i tylko czekać, aż, jak zapowiadał mistrz Mickiewicz: "dwa obaczysz księżyce").

Napotkaliśmy też zawilca wariata :D ...

... i goniący resztkami sił wrotycz, który całe lato służył nam wiernie do bukietów.
Jednym słowem, jak wszyscy, upijamy się jesienią do nieprzytomności i wcale nam nie wstyd.

Zmierzchy w Kosztowej...

zalewają nas błękitnie, ...

... lub różano-lawendowo, ...

.... a czasem żar jest aż namacalny i gęsty od znaczeń.

Daj nam i Wam Panie Boże takich jesieni jeszcze ze sto, albo i więcej.

PS. Pisaliśmy ten post pogryzając japoński owoc khaki i słuchając Kwartetu Jorgi.

Jedno i drugie najszczerzej polecamy :D

mmo.pl czyli kronika tego, jak nam ręce opadły

2011-10-14T15:01:00.006+02:00

Heh, tym razem zamiast zdjęć będziemy wylewać żale...

Jak pamiętacie, 16 września Kościół Rzymski wspomina św. Cypriana - biskupa Kartaginy - męczennika.

Prezes w tym roku zdmuchnął tego dnia cztery świeczki i cierpliwie czekał, aż prezent przywiezie mu kurier. My też czekaliśmy ciesząc się z góry na radochę Prezesa i Jego dziecięcych gości....

A było to tak...
W czasie pobytu w sierpniu w Sulejowie na Klubowej Wystawie Ogara i Gończego mogliśmy zaobserwować, jaką frajdą jest dla naszego Bąbla i wszystkich innych dzieciaków jest zabawa na bezpiecznej trampolinie. Postanowiliśmy, że będzie to świetny prezent urodzinowy.

I teraz zaczyna się historia.
Jak wszyscy mieszkający "daleko od szosy" przeszukaliśmy Internet. Jest! Znaleźliśmy!
W sklepie mmo.pl była dokładnie taka, o jaką nam chodziło. Zgodnie z warunkami sprzedaży mogła nie dotrzeć w same urodziny, ale 21.09. nie wydawał się nam zbyt odległym terminem, więc kupiliśmy Prezesowi prezent "zastępczy" i pełni ufności czekaliśmy.

07.09.2011r.

Zamówiliśmy i zapłaciliśmy za towar.

16 09. 2011r.

Urodziny Prezesa. Nic to!

21.09.2011r.

Zamiast przesyłki dostaliśmy telefon z grzecznym zapytaniem, czy poczekamy dłużej. Hmmm... Zrezygnujemy, zanim przeleją kasę, zanim znajdziemy gdzieindziej, zanim przyślą... zima przyjdzie! Pani zapewniła nas, że przed zimą zdążą :D. Postanowiliśmy czekać. w końcu to pewnie już tylko kilka dni.
Naiwniacy!

05.10 2011r.

...czyli po kolejnych ni mniej ni więcej "tylko" dwóch tygodniach otrzymaliśmy paczkę. Pięknie zapakowaną, nieuszkodzoną nijak. Tato z tajemniczą miną zaczął rozpakowywać, by za moment usłyszeć dziki wrzask Prezesa : Hurrraaaa! Trampolina!!!.

Tymczasem niepokój Taty wzrastał. Złożył ramę na wspornikach. Na oko było widać, że nie potrzeba wielkiego wysiłku, by przy skoku dotknąć ziemi. Śrub do jej skręcenia wydawało się natomiast stanowczo za dużo. Tym niemniej Tato zaczął podejrzliwie czytać instrukcję montażu i wąchać, co w paczce piszczy.

Zapiszczała jeszcze mata do skakania i siatka ochronna. TYLE.

No to i Młody zapiszczał.

Brakowało nam raptem:

1. przedłużaczy nóżek,

2. maty okrywowej na sprężyny,

3. sprężyn,

4. narzędzia do montażu sprężyn,

5. wszystkich elementów pozwalających zamontować siatkę ochronną (drążki, rurki z pianki, kołpaki, haki itp.).

Miły Pan na Infolinii mmo.pl ( po rozszyfrowaniu Mega Market Odchudzania) obiecał, że producent skontaktuje się z nami w ciągu 24 godzin.

Nie zawieraliśmy żadnej umowy z żadnym producentem-kooperantem firmy, ale dobra, Czekamy.

12.10.2011r.

Minął tydzień. Przyznajcie - cierpliwość mamy przysłowiowo świętą, albo jeszcze gorzej. Miły Pan z infolinii zaszczycił nas telefonem.

- Czy możemy w emailu wyszczególnić czego brakuje?

Trochę zastanowiło nas, dlaczego producent nie wie, co wchodzi w skład sprzętu własnoręcznie (metafora) produkowanego... Dobra, możemy zinwentaryzować zaniedbania. w końcu Prezes wciąż piszczy.

13.10.2011r.

Otrzymaliśmy telefon, że jutro kurier dostarczy brakujące części. Mieliśmy właśnie pakować się na dłuuugi, nauczycielski weekend do UchoDyni. Co tam, pojedziemy jutro. W końcu Prezes gardło niszczy tym piszczeniem swoim.

14.10.2011r.

Pakujemy auto do UchoDyni i czekamy na kuriera. Zimno, chyba nie ma po co trampoliny rozstawiać, bo się Prezes nie da przecież z niej zgonić i zapalenie płuc jak w banku. Kochany kurier nie kazał na siebie czekać długo. Piękna, nieuszkodzona paczka! Marzenie!

Otrzymaliśmy:

1. Trzy zupełnie nam niepotrzebne nóżki ( to jeden z niewielu elementów, które przyszły pierwszą paczką.

2. Sześć przedłużaczy nóżek – ok.

3. Pięćdziesiąt dziewięć (zamiast sześćdziesięciu) sprężyn.

4. Narzędzie do montażu sprężyn.

Brak zatem nadal

1. jednej sprężyny,

2.maty okrywowej oraz

3.elementów umożliwiających montaż siatki ochronnej.

I tak właśnie nam ręce opadły. Cóż, wciąż są ludzie, dla których sztuka czytania i liczenia jest żywcem niedostępna.

Ci ludzie zapewne świetnie umieją obracać od 6 tygodni naszymi pieniędzmi.

Napisaliśmy emaile z reklamacją, nie dostaliśmy potwierdzenia odbioru. Skontaktowaliśmy się z Rzecznikiem Konsumenta - ten w Rzeszowie słynny jest z dobrych wyników :D Za chwilę wyślemy reklamację poleconym.

Nie jesteśmy mściwi, ale wiele rzeczy załatwiamy przez Sieć i wydaje nam się, że podobne sprawy należy tępić jak dokuczliwe robactwo

(za przeproszeniem Robactwa).

To szkodzi wszystkim użytkownikom Sieci.

Co więcej możemy zrobić?

Pożalić się Wam i z utęsknieniem czekać słów pocieszenia.

Prezesa pocieszyć się nie da. Zanim zdobędziemy wszystkie części spadnie śnieg i trampolina będzie czekała wiosny na strychu.

Tym nieoptymistycznym akcentem kończymy i jedziemy do UchoDyni sadzić drzewa i krzewy owocowe.

Pa.

Co było, a nie jest też pisze się w rejestr, czyli, "my się śmierci nie boimy hop-sa-sa"!

2011-10-08T20:25:00.040+02:00

Pierwsza jesienna szaruga sprawiła, że lato przyciągnęło nas ku sobie i przypomniało, że nie ze wszystkiem przecież odeszło...

Zapraszamy Was zatem do letniej UchoDyni, wiszących w upale zapachów, pieszczotliwych wiatrów, przestrzeni i wakacyjnej beztroski.

Psy od świtu gotowe były sczesywać...

...rosę z traw i chaszczy, które w tym roku były naszym głównym produktem pól ornych.
W uprawie chwastów dość szybko stajemy się specjalistami!

Podglądaliśmy oczywiście, co w owych chaszczach piszczy.

Czasem bywało erotycznie,

a czasem trafił się i krwawy thriller.

A kiedy wreszcie lipcowe słoty ustąpiły, postanowiliśmy to hucznie świętować. Zafundowaliśmy Prezesowi pierwszą w życiu wizytę w ZOO
(warszawskim).

No jasne, że Kondor wymiatał!!!

Ary i inne papugi okazały się fascynujące ( w końcu baaardzo pirackie ptaki), jednak tylko dopóki nie otwierały dziobów.

Tukany, jako ciche, zyskały znacznie większe uznanie Cypriana.

My zaś, nie mieliśmy jak specjalnie obserwować zwierząt, zapatrzeni w niespełna czterolatka po raz pierwszy na własne oczy widzącego znane z książek i filmów zwierzaki.
"Niech Pan spojrzy na Pawiana!
Co za małpa! Proszę Pana!"

Baliśmy się, że fortelami będziemy go odrywać od poszczególnych okazów,

on tymczasem przez trzy godziny zwiedzał ZOO biegiem!

Nie było mowy o zwiedzaniu po kolei. Oznajmiał, co chce zobaczyć i błądziliśmy, aż znaleźliśmy.
Prezes stawał, czasem aż śmiał się w głos z radości i natychmiast dysponował następny punkt wycieczki.
I wszystko na własnych nóżkach,

z uwzględnieniem ścigania od czasu do czasu szwendających się po alejkach pawi, które zna z "Domowego przedszkola".
(Pamiętacie ten świetny poranny program dla dzieci, dawno zdjęty z anteny, by ustąpić jeszcze jednemu serialowi?
Jeszcze jeden profit z programowego wyrzucenia telewizora -
Prezes ogląda tylko to, co Tata mu w sieci znajdzie i przybije pieczęć
DOPUSZCZONE DO UŻYTKU :DDD)

W czwartej godzinie przebiegania ZOO z prawa w lewo, w przód i nazad w gorące, parne, wieszczące burze popołudnie wreszcie widać było niejakie oznaki zmęczenia Głównodowodzącego.

Dopóki nie musiał sprawdzić, czy krokodyl naprawdę żyje.

Gdyby mógł, wszedłby pewnie do środka, by go z lekka "szturchnąć" butem...

Świnia nie krokodyl - swoim zwyczajem nie drgnął, nie mrugnął. Prezesa nie przekonał...

Wynagrodziły to Młodemu niedźwiedzie...

pozujące z wdziękiem godnym pluszaków z Cyprianowej półki. Tata, zaliczywszy niegdyś spotkanie ze Zwierzem opowiadał nieraz, jakie to groźne bestie. Prezes wierzył, póki nie zobaczył tutaj... Oby nie spotykał w naturze, niech żyje w błogiej nieświadomości.

Jedyny niefajny akcent w warszawskim ZOO, to orzeł w żałośnie ciasnej wolierze. Takie widoki ranią serca. I tak warszawskie ZOO dopisujemy do naszych ulubionych, obok Chorzowa i Oliwy. :D

Po powrocie, naładowani pozytywną energią Panowie, zaczęli debatować, jak wyremontować, nasza najgorszą ścianę - kuchenną.

Od planów do czynów nie było długo.

Jakkolwiek okazało się, że im kto młodszy,

... tym pilniejszy :DDD

Oczywiście wyjęcie starego, skrzynkowego okna było dopiero wstępnym etapem prac.

Zniszczone belki podokienne to prawie standard w starych chałupach,

ale wymienić je samodzielnie (głucho wszędzie, ciemno wszędzie) to robota zapewniająca dreszczyk emocji ( a nuż się zawali?). Jak widać udało się.

I patrzymy sobie na świat pogórzański kolejnym nowym oknem osadzonym na zdrowym drzewie.

Kolejnym "wyczynem" Taty są orzechowe ławy do zrobionego wiosną stołu.

Tu, w życzliwym cieniu jabłoni mamy teraz wytchnienie, a Mama warsztat pracy twórczej (zamyka w słoje i butelki smaki lata, a nawet lata zapachy).

W lecie, czasie grillowych przysmaków, nie może zabraknąć musztardy. To jasne, ale popatrzcie na tę. WYJĄTKOWA. Koszerna,
z certyfikatem Rabbiego Schlesingera ze Strasbourga.

Widać garb na plecach musztardy? Podpałka gratis.

Czy tylko my mamy popieprzone skojarzenia???
:DDD

(Musztarda poza tym całkiem przyzwoita.)

Mamy nadzieję dożyć w UchoDyni końca naszego czasu.
Może zejdzie do nas z gór Śmierć w błękicie i z piwem w ręku,
niczym Mama kończąca prace na hektarach???
Więc my się właśnie nie boimy, hopsa sa !

" Gdyby nie było śmierci, życie nie wydawałoby się takie piękne" - Mikołaj Gogol

W pierwsze jesienne chłody przesyłamy Wam wszystkim letnie pozdrowienia.

Żaba jak Łokietek, Łokietek jak Żaba czyli ekranizacji nie będzie.

2011-09-23T14:10:00.005+02:00

Niniejszy post zaczęliśmy pisać już strasznie dawno temu. Dokładna data zaginęła w mrokach niepamięci, więc tylko w przybliżeniu możemy określić, że było to bodajże przedwczoraj.
Miała to być dwunastotomowa, błyskotliwa i kultowa , pogłębiona psychologicznie i przygotowana literacko do ekranizacji saga fantasy.

Takie (skromnie oceniając :DDDD ) mistrzowskie połączenie Sapkowskiego, Łysiaka, Lema i ... Dostojewskiego o nienachalnym tytule: "Dwa zamki," smok", topór, krzyż i gwiazda, kilkadziesiąt brylantów i wszystko inne fajne." :D

Niestety,
przy jednej z ostatnich kwestii,
która świetnie by brzmiała w ustach Aktora grającego Żabę (najlepiej Pana Majchrzaka),
kiedy Żaba odkrywa, że przy ówczesnym średnim wzroście ludzi
On - Żaba, mógł być wzrostu Króla Łokietka
pisząc duże "ż" w słowie "Żaba", Tatuś wykasował był wszystko oprócz "ba", które napisał post factum z rozpędu.

( Czyniąc tym samym nieaktualnymi obliczenia przyszłych wpływów z tantiem i rujnując Rodzinę. )

Więc kwiatek dla Was!
Na osłodzenie rozpaczy pozbawionych czytelniczej rozkoszy Czytelników, skazanych na zwykłą blogerską relację z kilku zdarzeń ostatniego miesiąca!

No dobra, a skąd Król Łokietek? Ano z pierwszego Zamku! Chęciny odwiedziliśmy wracając z Wystawy Klubowej Ogarów i Gończych Polskich w Piotrkowie Trybunalskim. Tu widać Zamek z perspektywy stojącego u stóp zamkowego wzgórza Kościoła św. Bartłomieja, (który sam w sobie, podobnie jak same Chęciny, też wart kilku zdań, na które, niestety, nie ma miejsca.)

Doprawdy niezwykłe miejsce! Jeden z tych rozsianych po świecie wehikułów czasu, które przenoszą ludzi, myśli, słowa i rzeczy o kilkaset lat.
Ten akurat nas rzucił w początek wieku XIV.

Zupełnie przy okazji okazało się, że Żaba przerzucona w wiek XIV na widok takiej ogromnej kupy ułożonych planowo kamieni momentalnie odczuwa niezwalczoną potrzebę jej zdobycia.

I nasunęła się nam obrazoburcza refleksja
(do rozwinięcia przez zawodowych historyków),
że dwudziestokilowe zbroje wymyśliły średniowieczne Mamy, żeby takie różne Łokietki nie biegły pod górę za szybko.

W każdym razie forteca istniała już w 1306 roku, kiedy to książę Władysław I Piast zwany Łokietkiem (ok. 1,20m wzrostu) podarował ją biskupowi krakowskiemu Janowi Muskacie.

Jednak rok później się rozmyślił i zabrał, ...

... czyniąc z Chęcin nieomal stolicę Polski!
Tu odbywały się zjazdy rycerstwa małopolskiego i wielkopolskiego. I stąd wyruszono zdobywać wieczną chwałę na polach pod Płowcami.

Celowo wybraliśmy tę właśnie drogę wspinaczki na wzgórze zamkowe.

Wchodząc z drugiej strony, można na skałach usłyszeć tętent niewidzialnych kopyt konia, na którym cwałuje do Zamku Czarny Rycerz.

Co niektórzy, nie wiedzieć czemu, upierają się tłumaczyć specyficznymi właściwościami akustycznymi tych skał.

Może ten Rycerz był jednym z tych, którzy mimo powinności herbowej, nie dojechał był na ów wiekopomny moment, kiedy przy wtórze rogów, rżeniu koni, szczekaniu psów, skrzypieniu niesmarowanych osi wozów Rodowi nawoływali się zawołaniami bojowymi, kupiąc się wokół rozwiniętych herbowych chorągwi po to, by poczekać aż Mały Król pod Białym Orłem stanie na ich czele i poprowadzi na śmierć?

Tata bohatersko padł był pod zamkowym murem i robił to, w czym jest najlepszy, czyli pracował koncepcyjnie. Kombinował mianowicie, gdzie królowa Bona Sforza d’Aragona mogła ukryć tę cząstkę należącego do Zygmunta Starego i Korony skarbu, gdy pod ciężarem jednego z wozów załamał się most na Nidzie.
Zresztą i ubrana na biało (bo jakżeby mogła inaczej) Sama Bona po dziś dzień szwendając się nocami po zamkowych murach właśnie nad tym duma.

Młody naturalnie wie z filmów o Piratach, jak wyglądają skarby, więc ponieważ mówi się, że "najciemniej pod latarnią", dostał dyspozycję, żeby sprawdzić czy gdzieś skarby nie leżą na wierzchu.
Synkowi szukanie skarbów pasowało. Biegał zatem w te i we wte (pod czujnym okiem Mamy) i,
żeby zacytować Klasyka, : "...szukał w płaszczu i w surducie...

...w prawym bucie, w lewym bucie."

po czym, co jakiś czas składał raport Głównodowodzącemu, który dla dobra następnych pokoleń zakazał "przewracania szaf", "zrywania podłóg" i (zwłaszcza !) "wzywania Policji".

Niezdobytą przez 250 lat twierdzę uczynił z Chęcińskiego Zamku
syn Władysława I i córki Bolesława Pobożnego
Kazimierz III zwany Wielkim. Podwyższył np kamienne baszty.

Mieszkały tutaj Królowe i "garowali" więźniowie stanu!
(Zresztą może być, że Królowe de facto, też "garowały")

Słuchajcie ! Kto tu nie siedział !!!!
Z tych bardziej "egzotycznych" można wspomnieć Andrzeja Wingolda - przyrodniego brata Władysława Jagiełły, czy wziętego do niewoli pod Grunwaldem Michała Küchmeistera von Sternberg - późniejszego Wielkiego Mistrza Zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie
Wyjątkową zupełnie w Chęcińskim Zamku sprawą
(oprócz namiętnie wspinającej się po skałach Żaby)

jest stumetrowej głębokości zamkowa studnia!

Połączona jest powyżej lustra wody z podziemiem Kościoła św. Bartłomieja!

Dzięki Bogu Czarnego Rycerza nie usłyszeliśmy.

Zniszczył Zamek po raz pierwszy nie jakiś Szwed, czy Rakoczy (którzy dość gruntownie rzecz dokończyli) tylko, "iż Polacy nie gęsi..." rokosz Zebrzydowskiego w 1607 r.
Potem zaś, zgodnie z polską tradycją i chłopskim pragmatyzmem Zamek dość długo służył jako niewyczerpalne źródło surowca budowlanego.

To, że Zamek nie znikł jak wiele innych w podmurówkach chłopskich chałup zawdzięczać należy temu, że już 1877 r. rozpoczęto pierwsze prace konserwatorskie.

Dobra! Czas na nas.

Co to za fantasy bez smoka?

Takie właśnie "cóś" pasło się na naszych łopuszańskich winogronach.

Ale grzecznie, bez ognia, żądania dziewic itp smoczych obyczajów. No to niech się pasie.

Smoki kochają się ponoć w klejnotach, więc możemy tylko dziękować Panu Bogu, że te oszlifowane w brylanty porankiem diamenty objawiły się nam w UchoDyni.

Wpis na "Ogarzym Pogórzu" bez Ogarów to jak...wpis bez Ogarów? Hmm...
Horrendum i rzecz niedopuszczalna w każdym razie.

Kojarzycie taki obraz Chaima Sutine "Wygnane dzieci"? Prezes z Przyjaciółką Emilką. :D

I przyjaciółką GAMĄ. :D

Dzieci są piękne!

Dość tej przaśności!

Bo oto zza zakrętu wyłonił się następny Zamek!

Krzysztopór w Ujeździe.
Pomnik pychy rodowej oraz zamiłowania do astrologii i magii Krzysztofa Ossolińskiego!

Wracaliśmy naonczas z Ostrowca Świętokrzyskiego i Żaba odrobinę przysypiała w Aucie po wielokrotnym przebiegnięciu Opatowa. Kiedy jednak Synuś zobaczył TAKĄ kupę kamieni powtórzyło się to, co w Chęcinach! Fajnie!
Zamek jest wręcz nieprawdopodobny! Mimo, iż w ruinie.

Nie tylko dlatego, że przeogromny, piękny i swego czasu legendarnie bogato wyposażony!

To na przykład pomieszczenia gospodarcze, w tym zamkowe stajnie, w których konie jadły z marmurowych żłobów, a światła dostarczał system ogromnych kryształowych luster

Na nas największe wrażenie robi to, że całość była niezwykle dokładnie przemyślana.
I nie chodzi nam o to, że szanując swoje magnackie stopy poruszano się po zamku windami, a system kominów do dziś zadziwia inżynierów.

Okien np. w zamku Krzysztopór było tyle, ile dni w roku.

Pokoi tyle, ile tygodni,

sal - ile miesięcy, a wież tyle, ile kwartałów.
Dziwna budowla!

Mówi się też , naturalnie, jak o wielu innych miejscach, że Krzyżtopór jest połączony podziemnym tunelem z... Ossolinem!

(A nie z Opatowem jak to wcześniej omyłkowo napisaliśmy.
Za błąd rzeczowy szczerze bijemy się w internetową pierś.)

Tunelem, w którym jeżdżono po specjalnym torze...

wyłożonym (przypominającym wówczas lód) cukrem!

I wiecie co?

Po obejrzeniu Krzysztopora nie będziemy tej legendy już zbywać wzruszeniem ramion.

Sala balowa.

Mówią również o zamku, ...
... że w jadalnej sali ...
... strop stanowiło dno ogromnego akwarium,

w którym pływały egzotyczne ryby!

Ponoć za Gomułki zabytek chcieli kupić Szwedzi. :D
(Może potomkowie niszczycieli?)

I ponoć po to, żeby po całkowitej rekonstrukcji przeznaczyć na studio filmowe.

Mówią również, że podobno jeden Amerykanin

chciał pociąć zamek na bloki i postawić u siebie w Teksasie.

Zresztą, czego to ludzie nie mówią...
A siedząc na grubych, kamiennych, wiekowych murach i patrząc w oblaną szkarłatem zachodu dal, można uwierzyć we wszystko...

A to nasz Kochany Fotoreporter, którego przecież nie może zabraknąć, jeszcze bardziej niż Ogarów!

Żegnamy się z Wami przed wyjazdem do UchoDyni owym wspomnianym już
by,
które jako jedyne pozostało z naszych marzeń o miejscu w literaturze światowej fantasy!

Lep na Cuda. Jeden dzień Niebiańskiego Pnącza i inne. .

2011-09-10T13:00:00.048+02:00

Ech, rozciągnął się nam czas.
Rozwinął się nam, już dawno temu, jak rolka niezawodnego lepu na muchy firmy "Bros". Zaprawdę, dziwnie się patrzy na taki dawno rozwinięty lep. Z przykrością, smutkiem, ale i z fascynacją. Mnóstwo unieruchomionych kształtów i wspomnień. Pospolitych i zupełnie niezwykłych Cudów.

Ze wszystkiego przyjdzie się nam kiedyś rozliczyć. Ze spadających nocą trzech gatunków jabłek i łamiących się pod ich ciężarem gałęzi,
z winogronowego smoka,
z podtrzymującym świat w istnieniu pięknie kwitnących róż,
z rozdartych w poprzek motorową piłą ścian Domu i rozprutego wzdłuż orzechowego brzucha,
z uwięzionej w pajęczynie gwiazdy,
z Piotrkowa Trybunalskiego i królewskiego zamku w Chęcinach,
z diamentów na liściach i dymnego światła lamp naftowych.

Czas, to czas.

CUD PIERWSZY

Najpierw jednak rozliczymy się z Wami z jednodniowego Cudu, którego nasiona kupiliśmy "w ciemno" i który, zaprawdę, zasługuje w zupełności na swoją nazwę.
Niebiańskie Pnącze (Lpomoea purpurea), czyli Wilec Niebieski.

Zaczyna się ten, tak pięknie nazywający się, jednodniowy spektakl, jak wiele innych, cudnych rzeczy, zupełnie niepozornie. Ot, takim świderkiem wkręca się w światło poranka.

Po to, by w mocnym słońcu rozłożyć płachtę błękitnego nieba. Z jednym, błyszczącym słońcem pośrodku przestrzeni.

Ale przestrzeń niejedna. Więc i słońc niemało. I cały Wszechświat niebieszczał, jeśli ktoś raczył się schylić i zauważyć!
Przez CAŁY DZIEŃ!

A wieczorem? Wieczorem niebo zwijało się powoli i skrupulatnie wokół słońca,...

... co jest koszmarną katastrofą dla wszystkich mieszkańców planet krążących wokół tego słońca.
Katastrofą, której świadomość, zapewne, wcale nie jest łatwiejsza do udźwignięcia przez owych mieszkańców przez to, że obok wykluwają się nowe, równie piękne, jutrzejsze światy.
Nawet jeżeli o tym wiedzą.
A tymczasem wszechświat zniknął się był w kształt przypominający nieco następnego ranka niemowlęcy smoczek. A może wystawiając nam język???

CUD WTÓRY, TRZECI i JESZCZE NASTĘPNY.

Zdarzyło się otóż pewnej niedzieli, że wybraliśmy się autem na pieszą wycieczkę. :D

Znaczy to tyle, że wpakowaliśmy się w Autko i pojechaliśmy pospacerować w innej dziczy niż nasza przydomowa.

Zostawiliśmy auto w Cisowej i wybraliśmy się leśnym duktem w kierunku Górnej Łodzinki, po to, żeby wszedłszy na Kopystańkę zejść na Kopyśno i Posadę Rybotycką. Taki był PLAN.

Cóż, gdybyśmy byli ludźmi trzymającymi się PLANÓW kurczowo, pewnie moglibyśmy być rozczarowani, że koniec końców z PLANU pieszej wędrówki niewiele wyszło, ponieważ jednak nie jesteśmy tacy, możemy z przyjemnością pozachwycać się tymi cudami, których udało nam się doświadczyć po drodze.

To szczegóły jednego z nich.

Kolosalna praca największych europejskich gryzoni.

Pracowita banda bobrów utworzyła potężny kompleks kilku zalewów, dziesiątków metrów tam, kanałów i wodnych szlaków zmieniający bieg strumieni i w ogóle całość stosunków hydrograficznych w tym rejonie., ...

który można podziwiać wprost z drogi.

Aż trzeba się będzie wybrać i obejrzeć te żeremia, które znajdują się podobno 10 minut drogi od samej UchoDyni.

To po prostu robi wrażenie.

Plan w całej swojej rozciągłości nie zmieścił się w ramach dnia, głównie z powodu Prezesa robiącego trasę Cisowa - Łodzinka podwójnie, lub potrójnie. I to biegusiem!

(Nie liczymy kilometrów zrobionych w górę i w dół na drabinkach kilkunastu spotkanych po drodze ambon.)
Tu widać, że Cyprian obraził się na dorosłe suki. (Co, jak instynktownie wyczuł, jest jednym ze skuteczniejszych środków wychowawczych wobec psów.)

Prezes nie umie obrażać się na psy długo. I to też jest mądre.

Inny przydrożny cud.

Na tyle jednak pospolity, że szkoda poświęcać Mu zbyt wiele uwagi! ;)

A wśród odurzających zapachem liliowych kwitnących mięt polnych mrugnął ku nam i liliowy dekadent. Cóż, carpe diem..., bo zima przyjdzie.

To było ciepłe, piękne popołudnie.

Psy z pewnością były tego samego zdania.

Piękne są takie leśne trakty. I w słońcu.

I w cieniu.

W biegu!

W biegu!

W biegu.

W każdym razie z Łodzinki wróciliśmy do autka i , ponieważ niezwykle zachłanni jesteśmy na cuda i nigdy nam ich nie dosyć, autkiem podjechaliśmy zobaczyć jeszcze jeden cud.

W Posadzie Rybotyckiej.

Na niewielkim wzgórzu przycupnęła tam już bardzo dawno temu, gotycka, murowana z kamienia, obronna cerkiewka p.w. Świętego Onufrego.

Na cerkiewnym murze przed wejściem dla wiernych płoną trzy świeczki.
(Ciekawe czy tak jest codziennie?)

Stare to.
Już kiedy w 1367 r. Kazimierz Wielki nadawał Posadę, Trójcę i Siemionów (dzisiejsza Kalwaria Pacławska) Stefanowi Węgrzynowi Sas-Rybotyckiemu istniał tu monastyr Ojców Bazylianów.

Cerkiew otoczona podwójnym pierścieniem umocnień a mur piękny! Z łamanego kamienia!

Bazylianie, wraz z całą przemyska, prawosławną diecezją w 1692 roku przyjmują Unię.

Po wielkości wejść widać równie dobrze jak po wielkości dawnych zbroi jak bardzo Dawni Polacy różnili się wzrostem od dzisiejszych ( a ani Prezes ani jego Mama do wielkoludów nie należą).

Głęboko wierzymy, że Duchem różnili się równie mocno i na swoją korzyść.

To niezwykłe miejsce dla prawosławnych (i nie tylko) chrześcijan. Znawcy mówią również o rybotyckiej szkole pisania ikon przed 1700 r.

Ciekawy artykuł w "Przeglądzie Prawosławnym" .
(Acz nie wszystkie sformułowania tam są, naszym zdaniem, sprawiedliwe i słuszne.)

W każdym razie atmosfera tego zmierzchu była tak nabrzmiała znaczeniem, że aż my, odruchowo i z bezbożną, niepokorną, właściwą Człowieczeństwu ciekawością spojrzeliśmy w górę.

Cerkiew jest niezwykła!
Oczywiście orientowana, oczywiście posiada niezwykłości architektoniczne w środku i na zewnątrz i oczywiście nie będziemy Was nimi zanudzać.
Niech Wam wystarczy fakt, że na dzisiejszych ziemiach Polski jest to, obok cerkwi w Supraślu, zupełna niezwykłość.
Kto ciekaw niech szuka! :D

Ostatnią liturgię odprawiono tu w 1947 r., a my wróciliśmy do UchoDyni koło północy.

Cium!

Dzień święty święcić czyli prawem i lewem brzegiem Sanu

2011-08-16T18:16:00.078+02:00

Cudnił się dzień Matki Boskiej Zielnej niesamowicie w tym roku. Zielne zapachy łąk pogórzańskich prosiły na Święto. Tymczasem dzień wcześniej Tato uczciwie stopą nadepnął na uczciwych gabarytów gwóźdź i ku zdziwieniu wszystkich okazało się, że... fakirem nie jest.

A czas świąteczny wabił. Oj! Z odsieczą przybył, a jakże, Nissanek :D

I prawie popłynęliśmy brzegami Sanu. (Zdjęcie z okna samochodu. Tak tu wiele dróg prowadzi.)

Tuż za Dubieckiem Babice. Dziś wieś, ale niegdyś (od XVw.) miasto pełną gębą, dzięki swym właścicielom, potężnym Kmitom. Za sprawą np. słynnego wojewody krakowskiego, Piotra Kmity, Babice zyskały wyjątkowo intratny przywilej organizowania dwóch jarmarków dorocznych i cotygodniowego sobotniego targu. Nic dziwnego, że po bezpotomnej śmierci tegoż ostro przepychano się, by trzymać Babice w garści. Padło na charakternych i krewkich pogórzańskich Panów: Tarnawskich, Drohojowskich i Stadnickiego "Diabłem Łańcuckim" słusznie zwanego. Prawdziwa wojna domowa o Babice szła, a skończyła sie regularną bitwą pod Bachowem w 1605r. (Szczegóły poznać można w "Prawem i lewem" Władysława Łozińskiego.)

W ryneczku wciąż jeszcze kilka starych, wyraźnie miejskich kamieniczek i skromniutkie planty.

Uwagę przykuwa skromna plebania z 1794r. na pięknych kamiennych fundamentach...

... a vis a vis kościół pw. Trójcy św. ufundowany przez Pinińskich (krasiczyńskich panów po kądzieli). Jak widać, trafiliśmy na odpust.

Nic dziwnego, skoro tu Czarna Madonna króluje na ołtarzu. Ładnie przy białych ścianach ten szary marmur się prezentował. Dobrze by tu z Panem Bogiem pogadać, gdyby nie...

owo dzieło nawiedzonej wyobraźni z kilometrami udrapowanych sznurów i dwoma przedziwnie poskręcanymi Rybakami za burtą. Heh...

Przy kościele równie zabytkowy dąb o wdzięcznej, bo przypominającej serce koronie.

Pień dębu warty obejścia, nawet jeśli życzeń nie spełnia. :D

Jest tu i zespół dworski (dwór, spichlerz, kuźnia, park), pamiątka po ostatnich dziedzicach Babic - hrabiach Dembińskich. Spacer do dworu, bohatersko podjęty przez Tatę z dziurawą stopą, zakończyliśmy, niestety, uwieszając się na kłódce u bramy. Nic nie widać. Inaczej! Widać, że "właścicelem" kompleksu są władze administracyjne.

Kolejne kilka kilometrów i kolejny ślad miejskiej przeszłości - fantazyjnie podparty balkonik na chylącej się ku upadkowi chałupce przy niegdysiejszym ryneczku.
Krzywcza. Miasto od 1398 do 1934 roku.

Hamulec wdeptuje się w podłogę nawet najbardziej zardzewiałego autka z powyższego powodu.

Nieczęsto widzi się tu tak wielkie, murowane, bogato zdobione cerkwie.

Wybudowana na początku XXw. (w miejsce drewnianej) pw. Narodzenia NMP ma, licząc z krzyżem, prawie 33m wysokości!

Zamknięta na głucho po II wojnie światowej.

Niszczeje sobie bardzo dostojnie. Szeptem.

A była świadkiem tylu spraw. Choćby tak wyjątkowego dnia jak 13 września 1939 roku, kiedy to w Krzywczy po całodniowej bitwie Niemcy musieli dać za wygraną! Dokonała tego 11. Karpacka Dywizja Piechoty "Armii Karpaty" pod dowództwem płk Bronisława Prugar-Ketlinga. O bitwie pisano w komunikatach kwatery głównej Hitlera, wyolbrzymiając siły polskie nawet do pięciu dywizji.

W Krzywczy we dworze mieści sie teraz ZOZ. Obejście zamknięte na głucho. Trudno poznać, że budynek wzniesiony został jeszcze w XVII w. przez Marcina Krasickiego, Pana na Krasiczynie...

Może zadziwiać linia dachu, resztę zjadły liczne przebudowy i adaptacje.

Zaraz za dworem płacze XVIII-wieczna oranżeria.

Nie wiemy, czy niszczeje od dawna (bo, co prawdopodobne, była zbyt droga w utrzymaniu), czy też jest kolejną ofiarą PRL-u.

Starą, eksluzywną dachówkę - rybią łuskę - porasta kwiecie.

Czas ruszyć dalej.

O tym zapewne przewodniki nie mówią. Bo i po co? Po zabudowaniach dworskich w wielce leciwych (XIVw.) Korytnikach skutecznie przejechał walec Pegeeru. Nam kazał tu stanąć dwudziesty siódmy zmysł i imponujące jawory.

Kilka kilometrów dalej przeskoczyliśmy w Krasiczynie San i pomknęliśmy z powrotem. :D

Zmierzaliśmy ku Chyrzynce, ale już w Mielnowie zawołała do nas cerkiewka z XIX w..

Nie jest to ósmy cud świata, ale wśród zielonych łanów sańskiego brzegu prezentowała się uroczo. W środku ponoć m.in. obraz Matki Boskiej postrzelany w czasie polsko-ukraińskich walk.

Jadąc dalej, kątem oka Tato wyłowił w Mielnowie jeszcze ten budynek. Rzadkość u nas.
Dolnoślązacy - PRZYBYWAJCIE. :DDD

Znów kilka kilometrów i znów mrognęła ku nam "cerkwi bania". To Chołowice, stara wieś królewska (XIVw.)

XIX-wieczna cerkiew pw. Cudu św. Michała Archanioła została spalona 21 czerwca 1941r. przez czerwonoarmistów sfrustrowanych zapewne koniecznością ucieczki przed armią niemiecką.

Została w swym pierwotnym kształcie odbudowana w 50 lat później przez 12 rodzin zamieszkujących wówczas wieś, jako Kościół Pojednania pw. Ducha Św. Na plac cerkiewny prowadzi brama-dzwonnica z trzema, odlanymi w przemyskiej ludwisarni dzwonami.

A tu już rozdroże w Chyrzynie. A na rozdrożu, jak to na rozdrożu - lipa. A pod lipą, jak to pod lipą - kapliczka.

A w kapliczce? Zamiast gipsowej masówki prawdziwa Pogórzańska Cudna Pani!!!
Aż się samo ciśnie na usta: "Pod Twoją obronę uciekamy się".
Tu należy skręcić w boczną, bitą drogę ku Chyrzynce.

Cerkiew Szymona Słupnika ukryła się w chaszczach.

Całe lata nie było komu wstępować do niej, nie licząc oczywiście kilku wstydliwych chwil po wysiedleniu mieszkańców Chyrzynki w 1947r., gdy cerkiew wykorzystywano jako owczarnię!

Cerkiew przywitała nas nowymi oknami!
Jej bryła z zewnątrz specjalnie nie zaskakuje, ale wnętrze kryje rzadkość. Unikatem jest zrębowa przegroda ikonostasowa pomiędzy nawą a prezbiterium. Cieśle prawdopodobnie wzorowali się na poprzedniej cerkwi, bowiem takie rozwiązanie architektoniczne spotyka się w Polsce tylko w najstarszych, XVI-, XVII-wiecznych świątyniach (np. w Radrużu)!

Gabaryty jodłowych bali, z których jest zbudowana są imponujące.

Rok budowy - 1857 - uwieczniony na prostokątnym portalu.

Tamże, po bokach napis fundacyjny

honorujący darczyńcę, hrabiego Adama Starzyńskiego.

Polichromie autorstwa Andrzeja Demkowycza pochodzą z 1911r.
Bóg Ojciec.

Zmartwychwstanie.

Chrzest w Jordanie.

Pokłon Trzech Króli.

Strasznie nam miło donieść, że świątynia wreszcie wraca do życia!

Stało się tak za sprawą jednego zaangażowanego pasjonata z Chyrzyny, zespołu uroczych studentek z uczelni toruńskiej, które pod okiem wykładowczyni będą ratować drewno i polichromie oraz dzięki Politechnice Gdańskiej wspierającej Toruń w problemach budowlanych.
Hura!
Naładowani mistycznie i optymistycznie jeszcze chwilę kontemplowaliśmy dolinę Sanu w ramach bezgłosej dzwonnicy cerkiewnej, ...

...oraz tak niedaleką cerkiew w Krzywczy, a jednocześnie tak kategorycznie odgrodzoną od nas Sanem.

Tymczasem Prezes-Barbarzyńca kontemplował zalane koleiny.

Efekt kontemplacji.

Zadowolony Kontemplatozaur...

... i Tato Jego w pocie czoła usiłujący przywrócić sandały do stanu używalności (białe niegdyś skarpetki do takiego stanu przywrócić się nie dały).

Te traumatyczne przejścia pobladły nieco dzięki spacerowi...

po pięknym i swtarożytnym miasteczku - Birczy. Rosnący w pobliżu kościoła dąb szypułkowy (6,5m wysokości, 16m przyziemnego obwodu!) niektórzy szacują nawet

na 700 lat! Cóż, szacunki mają to do siebie, że lubią być przesadzone, niemniej pewne jest przynajmniej to, że rósł tu już w 1603r.

Lata świetności miasteczka to wiek XVI i pół XVII-tego. Prawo składu na wino węgierskie, trzy dorocznie jarmarki i targ cotygodniowy w środę, trzy młyny o dwóch kołach to nie byle co! Rozwijały sie tu róznorakie rzemiosła, kwitło szkolnictwo - absolwenci z Birczy już w XVIw. studiowali w krakowskiej Alma Mater. Cóż, po najeździe RAkoczego w 1657r. pozostało w Birczy 7 domów.
Na zawsze pozostała już małą mieściną, ale wspinając się ku pałacowi, zobaczyć można jeszcze dawne, ziemne fortyfikacje z XVII w.

XIX-wieczny neogotycki pałac Humnickich jest w stanie opłakanym. Na tej baszcie już tylko siłą woli trzyma się oryginalny, kuty w żelazie, ażurowy balkon.

Z pałacu pozostało tylko to skrzydło z dwoma mieszkalnymi basztami. Na prawo od widocznej na pierwszym planie baszty PRL dobudował koszmarne, długie, dwupiętrowe, szare pudełko. (Ponoć był tam internat).
Dziś wszystko zieje pustką.

Pojechalibyśmy "ku nowej przygodzie" , jak to śpiewał nieoceniony Pan Kleks, ale brzegi dostały się we władanie komarów,...

... San przykrył się puchem chmur...

... niebo tonem nieznoszącym sprzeciwu wrzasnęło: "MARSZ DO ŁÓŻKA!!!",

... a potem świat ziewnął sobie serdecznie...

... i zasnął. Dokładnie nad Kosztową! :D

P.S.
Dostaliśmy przemiłe wyróżnienie od ZiŁ. Czujemy się zaszczyceni. Wychodzimy na Buraków, ale nadal nie wiemy, jak pociągnąć ten łańcuszek. Całe szczęście, że nic nam nie wiadomo, jakie plagi egipskie spotykają tych, co nie ... Za wykroczenie przeciw netykiecie, póki co, przepraszamy.
Buraki na kosztowskich hektarach :DDD

Rycerz Cyprian Radosławic Ogończyk z Kosztowy i 40 wagonów, czyli krasiczyńskie pandemonium.

2011-08-03T19:54:00.066+02:00

Historia, którą Wam chcemy dziś przedstawić nie jest nasza historią domową
(choć z naszą się ostatnio przecięła, więc potrzebuje wstępu. Wybaczcie!

Teren dzisiejszego województwa podkarpackiego zawsze słynął w Polszcze z Gniazd Rodowych zarówno zaprawionego w bojach z Tatary i sąsiady, wielowyznaniowego szlacheckiego drobiazgu, jak i wielkiej, zaprawionej w bojach z Tatary i sąsiady, wielowyznaniowej Magnaterii.

Niewiele dziś z "drobiazgu"tego zostało. Sporo nazwisk, trochę nazw miejscowych, trochę tradycji, może nawet nie kilkadziesiąt dworów. Naprawdę niewiele.

Pozwólcie, niech ów wstęp ilustruje rycerz Cyprian Radosławic Ogończyk z Kosztowy,

(zwany ostatnio domowo Kluchozaurem).

Niewątpliwie tak właśnie mógłby się był nazywać Kluchozaur, gdyby akurat nie nazywał się inaczej. :DDDDD

Ludzi z Polski, którzy chcą zwiedzać Podkarpacie, najbardziej na ogół interesuje, jak żyli tutejsi Wielcy Panowie.
Ci, którzy swego czasu majątkami mogli gasić królów Europy, a tron Cesarza Rosji próbować zdobyć własnymi, prywatnymi Chorągwiami.
Ci wszyscy Kmitowie, Mniszchowie, Ligęzowie, Stadniccy, Lubomirscy, Tarnowscy, Potoccy, Krasiccy, czy... wywaleni z Litwy po powstaniu listopadowym litewscy książęta - Sapiehowie.

Ponieważ "cudze rzeczy dobrze znać - swoje obowiązek", wybraliśmy się i my do Krasiczyna, żeby Kluchozaur częściowo się z tego obowiązku wywiązał.
I tam właśnie historia Krasiczyna xiążąt Sapiehów przecięła się z naszą.

Na samym początku pojawił się Problem! Kluchozaur na widok działa bez najmniejszego wahania zrzucił z siebie rycerskie insygnia

i zapomniał o wszystkim. Nie od dziś wiemy, że Jego największym marzeniem jest wrzasnąć: "Wszystkie ręce na pokład!"...

... i gruchnąć całą burtą "ze wszystkich rur" w cokolwiek.

Byle "szybko szło na dno".

Sami nie wiemy, co o tym myśleć.

W każdym razie Sapiehowie siedzieli sobie u siebie na Litwie, kiedy w Krasiczynie starosta przemyski i wojewoda podolski, Marcin Krasicki, stawiał to cudo dla siebie i swojego Przyjaciela Króla Polski i Szwecji, Zygmunta III Wazy, który lubił tu gościć i gdzie miał dla siebie i swojego dworu własna stałą część Zamku.
Nie ma chyba w Polsce zbyt wielu miejsc, które z równym Krasiczynowi prawem mogłyby gościć Królów.

W każdym razie, mocno upraszczając sprawę, można powiedzieć, że Podkarpacie ma szczęście do dwóch książęcych siedzib, gdzie książęta po książęcemu żyli aż do przedednia wkroczenia Armii Czerwonej.

Krasiczyn i Łańcut.

Trudno oprzeć się porównaniom.

Tatuś - Giermek.
I w przecudownym Krasiczyńskim zamkowym parku.

Kiedy Marcin Krasicki pełnił funkcję starosty przemyskiego, na zamku w Łańcucie siedziały jeszcze "diablęta" - synowie "Diabła" Stanisława Stadnickiego, na których Krasicki egzekwował wyroki.

Naturalnie ani Stadniccy w Łańcucie, ani Krasiccy w Krasiczynie do II wojny światowej nie wytrzymali.

W Łańcucie rządzili wtedy niepodzielnie ordynaci Potoccy, w Krasiczynie (od 1830 r. z powodów, o których już wcześniej wspomnieliśmy) litewscy xiążęta Sapiehowie.
Kluchozaur na dziedzińcu zamkowym poczuł się znowu jak Cyprian Radosławic Ogończyk z Kosztowy i pozwolił się okryć płaszczem.

Trzeba dodawać, że rycerz w rycerskim stroju na rycerskim zamku wzbudzał sensację? :DDDD

Cóż, pomijając wszystko inne, (a zwłaszcza nie ujmując pańskiego splendoru Potockim) trzeba powiedzieć, że zamek Łańcucki z zewnątrz, w porównaniu z krasiczyńskim, wygląda jak stodoła przy pałacu.

(Ewentualnie, jak chce Go, jak budynek KC przy minarecie) :DDDDD

Uchodźcy, czy nie, z całą pewnością Sapiehowie nie wyjechali z Litwy jako gołodupce.

Więc tym, którzy widzieli łańcuckie wnętrza, którzy opadające szczęki podtrzymywali rękami, żeby nie obijać nieprawdopodobnie pięknych, wielobarwnych parkietów z kilkudziesięciu gatunków drzewa, na których tańczyli Potoccy, siłą rzeczy zaczyna się mienić w oczach na myśl o tym, jakie cuda w tych bajkowych wnętrzach Sapiechowie (znani przecież z bibliofilstwa i zamiłowania do Piękna) uzbierali.

Żeby obejrzeć Zamek wewnątrz, trzeba się wybrać z Przewodnikiem. Polecamy! Nawet tym, którzy, jak my, nie przepadają za zwiedzaniem w gronie najzupełniej przypadkowych towarzyszy.

Skoro polecamy spacer z Przewodnikiem, nie widzimy sensu, żeby opisywać cudowności zamku. Tysiące metrów kwadratowych pokrytych najwyższej światowej jakości sgraffito, fantazyjnych attyk itd.
Wydaje się nam, że wystarczy tylko powiedzieć,
że sformułowanie ze słówkiem
"NAJ-..." (w Polsce, w Europie, na świecie)
powtarzało się w arcyciekawym opowiadaniu mówiącego z fajnym przemyskim zaśpiewem Przewodnika z częstotliwością, co trzy, cztery zdania.

Wydawało się nam, że Młody się będzie nudził jak fix przy "przewodnickich" opowieściach, ale nie! Nie dość, że słuchał, to jeszcze kiedy Przewodnik opowiadał, że Król Zygmunt III Waza miał w jednej z baszt (Królewskiej) swoją własną komnatę, w której często przebywał, to pociągnął Mamę za nogawkę i zawołał: Mamusiu słyszałaś?! Król!!!

(Skąd Mu się to nabożeństwo do tytułu wzięło, gdy Tata tylko kilku królów Polski szanuje - nie wiadomo!)

W każdym razie bardzo byliśmy z Niego dumni.

Po co te wszystkie wstępy, omówienia i porównania?

Otóż, żeby Wam uświadomić dlaczego niektórzy ludzie zwiedzający Krasiczyński Zamek doznają niezmiennego szoku wchodząc do środka.

Można poczuć zapach Piekła!

Krasiczyński Zamek jest bowiem pusty w środku jak wydmuszka !!!!

I tyle raptem zostało po krasiczyńskich Sapiehach, co widać na powyższym zdjęciu!

Szczątki połamanych nagrobnych tablic w rodzinnej krypcie, oraz zbezczeszczone, rozdarte na strzępy i wymieszane z odchodami zwyrodnialców w jedną trupią breję na środku krypty wyrzucone z grobów zwłoki.

Ludzie porządkujący kryptę po wojnie podzielili doczesne szczątki martwych Sapiehów "po sprawiedliwości" ! Do każdej nowej trumny głowę, dwie ręce, dwie nogi i trochę reszty.

Przewodnik, który określił sprawców tego syfu -"wyzwolicieli", mianem "najgorszej kategorii rosyjskojęzycznych ludzi" był bardzo oględny.

Zwłaszcza, że to nie wszystko!

Każdy, kto zwiedzał łańcucki Zamek słyszał opowieść o ostatnim ordynacie Alfredzie Potockim, który w przededniu wkroczenia Armii Czerwonej, wywiózł z Zamku 12 wagonów bezcennych dzieł sztuki. Do dziś łańcuccy kustosze jojczą jak dusze potępione, kiedy na światowych aukcjach pojawiają się wywiezione z Łańcuta przedmioty.

Większość ludzi odruchowo potępia Alfreda. Czy słusznie??

Ilość bezcennych rzeczy, które Sapiehowie powinni byli bezwzględnie wywieźć z Krasiczyna przed wkroczeniem "wyzwolicielskiej" Armii Czerwonej oceniono w tamtych czasach wstępnie na 40 wagonów !

Tylko skąd, na litość Boską, wziąć w czas wojny, w okupowanym Kraju 40 wagonów? Zwłaszcza w miejscowości, gdzie po dziś dzień nie ma torów kolejowych?

Wartości biblioteki krasiczyńskich Sapiehów nie sposób dziś należycie ocenić. Wiadomo w każdym razie, że razem z nią przepadło również przynajmniej kilkadziesiąt bezcennych zabytków piśmiennictwa światowego.

Nam na wyobraźnie zadziałała metafora jednego z powojennych badaczy tematu, który przypuścił, że gdyby się uprzeć i tą bibliotekę spróbować jednak sprzedać, to za uzyskaną sumę można by wybudować miasto dla 60 000 mieszkańców.

Więc co się działo? Ano nic, normalka! Sapiehowie uciekli ratując życie, a chłopaki, gieroje rozpalili na dziedzińcu ogień!

I dzień i noc, godzina za godziną przez bite dwa tygodnie podsycali go pustosząc ze wszystkiego komnatę po komnacie.

Te drzwi do kaplicy (z drzewa cedrowego) cudem ocalały z pożogi, w przeciwieństwie do choćby ołtarza, chóru, organów itp,itd,itd.

Nawet nie chcemy przypuszczać, że parkiety, meble, poręcze schodów, boazerie, książki, ubrania, żyrandole, buty, kapcie, szklanki, okulary, dywany, arrasy, majtki i nocniki wyrzucane przez okna komnat na zamkowy dziedziniec mogły być podobnie piękne i z podobnym mistrzostwem wykonane.

Nie chcemy, bo nie daj Bóg, mogą nas zgoła niechrześcijańskie myśli opanować. Zatem zostawiamy to krasiczyńskie pandemonium i wracamy do siebie.

Jak widać na zdjęciu, Kluchozaur jest obecnie najlepiej i najbardziej stylowo ubranym Obłędnym Rycerzem swojej epoki. Stało się tak dzięki przefajnemu zbiegowi okoliczności polegającemu na tym, że w dniu, w którym zaplanowaliśmy wizytę w Krasiczynie, odwiedzili nas Znajomi, którzy owe rycerskie gadżety przywieźli Kluchozaurowi aż z Malborka.

W zamkowej portierni zakupiliśmy książkę Tadeusza Misiaka "Magiczne drzewa w dziejach, legendach i środowisku nad środkowym Sanem" i poszliśmy jeszcze przez chwilę poszwendać się po niesamowitym krasiczyńskim parku.

Tutaj słynny, krasiczyński, spełniający niematerialne życzenia pod warunkiem trzykrotnego okrążenia pnia, miłorząb japoński.

(Nie ma co ukrywać, że przynajmniej kilka z posadzonych przez nas przy UchoDyni roślin zauważyliśmy właśnie w tym parku.
Na pewno miłorząb japoński i tulipanowiec amerykański)

Resztka ściętej w tamtym roku Wchodzącej do kościoła św. Marcina w Krasiczynie Lipy.

O "wchodzącej lipie" wyczytaliśmy w świeżo zakupionej książce. Spóźniliśmy się z tą wizytą
o rok. Nic to jednak, bo odwiedzając "wchodzącą lipę" znaleźliśmy przy okazji coś, czym z całą pewnością będziemy Was chcieli zachwycić, przy okazji następnego krasiczyńskiego wpisu.

Zwyczajnie, padł nam aparat i bez żalu odwiedzimy Krasiczyn kolejny raz. :D

A jednak się kręci!

2011-07-31T17:05:00.001+02:00

My jeszcze żyjemy! Gorzej z Internetem, niestety. Ledwo zipie. Brak nam dla niego i czasu i nerwów.

No, to właśnie lipcowa plucha uczy nas cierpliwości ( i pokory też). Zatem krótko streszczamy ten rozkapryszony lipiec.

W Łopuchowej początkiem lipca niekończąca się "przemocz" zamieniła się w upały z fajerwerkami.

W "naszym zaokiennym" podworskim parku raz za razem ginęły drzewa. Opuściliśmy więc wreszcie ( oczywiście pokonawszy bohatersko wszystkie spiętrzone trudności) dom rozsądny i w strugach deszczu, a jakże, pomknęliśmy do domu marzeń.
Po drodzze mieliśmy niezwykłe szczęście. Skręcając w drogę, która miała nas stromo i kręto wyprowadzić nad Domaradz, wyliczyliśmy przed sobą ze cztery ogromne, ciężkie ciężarówy. Z miłości dla naszego leciwego autka postanowiliśmy nie wlec się za nimi na dwójce i odbiliśmy w zupełnie "niepodrożny" bok.

W Golcowej przycupnął jeden z najstarszych późnogotyckich zabytków architektury drewnianej na naszych terenach - Kosciół pw. Św. Barbary i Narodzenia NMP.

Zbudowano go w II połowie XV w. w baaaardzo starym systemie konstrukcyjnym. W XIX w. został zeszpecony, tfu, przebudowany. M.in. rozebrano wówczas, tak przez nas ulubione, soboty. I tak jednak warto zobaczyć na własne oczy tę , jakże niepozorną, perełkę. Szkopuł w tym, że Golcowa nigdy nie jest po drodze :(

Tymczasem UchoDynia przywitała nas trawami po pachy...

i zapachami po upojenie (żeby nie rzec upicie :DDD). Czas na zachwyt szybko jednak ustąpił miejsca robocie.

Tacie "zaniebieszczyło w dali błonie" :D,

a Mama okazała się niższa od kwitnącego lubczyka.

Kwiaty oregano stały się Mekką ...

... wszystkich kosztowskich ....
... fruwaczy. No i , wobec tego, żal było to oregano tykać!

Im głębiej w grządki, tym więcej tam życia znachodziliśmy. I ruja, i poróbstwo,

i gigantyczne pseudobiedronki, które przefrymarczyły kropki za gabaryty,

albo za paski,
i stepujące zieleninki...

... straaaaasznie ciekawe świata,

i cudaki udajace, że głowę mają zuuuuuuupełnie gdzie indziej, niż mają...

i pluskwiaki udające, że w ogóle głowy nie mają, bo są zwykłą sałatą.

Cała UchoDynia pełna jest takich, siakich, różnorakich kosmitów. I nikt nam nie wierzy!
Ten Kosmita ma moc.

I z determinacją NADAL karmi dinozaury zielskiem.

I, żeby Wam to pokazać na blogu, spędziliśmy pewną dziwnie ciepłą niedzielę na Sanem, aby Tatuś złapał zasięg i internetowy cug.
Prezes zaczął od walenia kijem w San, w celu zbadania, czy są tu "raki i krokodyle". (Tata tymczasem sprawdzał pocztę i wrzucał zdjęcia na blog)

Ponieważ nawet jeden mały krokodyl nie raczył przybyć na zew Prezesa, ten zaczął łowić zwykłe, prozaiczne okonie. ((Tata tymczasem sprawdzał pocztę i wrzucał zdjęcia na blog)

Przyszedł wreszcie czas na zabawę pod tytułem "TRZĘSIENIE BŁOTKA". (Tata tymczasem sprawdzał pocztę i wrzucał zdjęcia na blog)

Po czterech godzinach Tata tę pocztę sprawdził, a na blog wrzucił trzy zdjęcia. Więcej nie wytrzymały baterie. Wycieczka w poszukiwaniu zasięgu to nie był dobry pomysł....

A bocian?
Pewnie zawijał w te sreberka, bo dlaczego tylko świstakom wolno????

Padać nie przestaje, więc wkrótce może opowiemy o rycerzu w Krasiczynie... I jak tu narzekać na niepogodę?!

"Mowgli" znaczy "Żaba", Kwietnik Pszczołobójca i Jaskinia Platona.

2011-07-03T13:39:00.047+02:00

Witajcie!

Tradycyjnie już, na wstępie zapraszamy na nasz blog hodowlany.

Ale pogoda!
:(
Siąpi i wieje. Wieje i leje. Leje i siąpi. A potem znowu siąpi. Świat za oknem wygląda momentami jak sterroryzowany przez wyjątkowo brzydki październik. Brrrr... Kałuże nadal "bąblują", więc nie zanosi się, żeby za chwilę przestało. :(

Nic to, dzięki Bogu, mamy trochę letnich wspomnień sprzed tygodnia ! :D

Los alpaqueros zaproponowali właśnie do posłuchania Panią Mercedes Sousa. Dobre!
Siłą inercji wsiąkliśmy potem w "Sjestowe" klimaty Marcina Kydryńskiego i z nostalgicznym uśmiechem wspominamy lato.

Niebo widziane przez dziury w całym nie wróżyło wcale tak zapłakanego początku wakacji.

Ci którzy czytali czerwcowe wpisy z 2009 r. czyli:
"Harnasie oraz Dziecko czyste to dziecko nieszczęśliwe", oraz
"POWÓDŹ - opera tragiczna w trzech aktach"
nie będą bardziej od nas zdziwieni wyczynami Prezesa - Mowgliego -Dziecka Dżungli, wychowanka Ogarów, który dosłownie i w przenośni korzystał z deszczowych antraktów.

Tych z Was jednak, którzy po raz pierwszy zetkną się z błotną pasją Prezesa prosimy, żebyście nie niepokoili alarmistycznymi telefonami zapracowanych urzędników
z Towarzystwa Przyjaciół Dzieci.

Owego dnia bowiem wypadki potoczyły się błyskawicznie.

Od momentu, kiedy Prezes zainteresował się kałużą...

do tego, gdy zmienił się w błotnego Potwora...

...(z ssawką!!!) minęło najwyżej 20 minut!

Chwała Bogu, kałuża okazała się nieco za płytka,

żeby Mowgli móc się schować w mule i czatować...

niczym bohaterski gubernator stanu Kalifornia, Arnold Schwarzenegger polujący w dżungli na zagrażającego bezpieczeństwu Dobrych Amerykanów niegrzecznego Predatora!

Więc nie pozostało...

...temu Potworu...

...nic innego, jak tylko...

...wypaćkać się możliwie dokładnie własnymi łapkami!

Cóż, jak pamiętacie z "Księgi Dżungli" nieocenionego Rudyarda Kiplinga ,
"Mowgli" znaczy "Żaba" !

Przerwy w deszczu niekiedy spędzaliśmy w sposób nieco bardziej cywilizowany, np. podglądając Świtezianki Błyszczące.

Prezes sam wiedział, że ważki żyły już w czasach dinozaurów!

Nasi nieustraszeni pogromcy komarów!
Choć w naturze rywalizują z żabami w żarciu komarów
naszej Żabie (Mowgliemu) nie przeszkadza to zupełnie.

No, tak... dinozaury. Wyżarły niezłe ażury w łopuszańskiej dżungli.
(Chyba zaczynamy mieć obsesję! Ciekawe czemu?)

Po bodziszkach żałobnych przyszedł u nas czas na łąkowe.

Nie tylko nas cieszy Ich uroda.

I nie tylko my wylegamy gromadą na zewnętrze, gdy tylko chmury się na chwile podrą.

Piękna roślina. Jakby nie patrzeć :D

To się nazywa koronka!

Szwendając się z Prezesem-Mowglim po łące, zauważyliśmy też właśnie taką, dyndającą sobie beztrosko na wietrze pszczołę.

Słuchajcie, wiedzieliśmy, że musi tam być pająk kwietnik, ale dopiero, gdy przestraszony poruszył się , zauważyliśmy go!

To się nazywa mimikra!

A to maleństwo zachwyciło nas swoim pięknym opalizującym kolorem. Ot, turkusik na nóżkach, szkoda, że nie do końca to widać.

Kto wie, czy dzieci we śnie nie wychodzą z platońskiej jaskini
i nie patrzą na Prawdziwy Świat.

Tak jak kiedy my podnosimy wzrok
z odbicia nieba w tafli spokojnej wody
na niebo.

Bywajcie w zdrowiu!